by Naveen Rjy on Thursday, August 25, 2011 at 12:32pm on facebook note

నిన్ను చూస్తూనే ఒక పారదర్శక పరవశాన్ని అవుతాను. గాలి పైకి లేపుతున్న దూదెపింజె నవుతాను. మేఘం అలంకరించుకున్న ఇంద్రచాపమౌతాను. ఒక భార రహిత ఆహ్లాద భారమౌతాను. ఆకాశం అలంకరించుకున్న నక్షత్ర మవుతాను. వెన్నెల్లో తేలే ఆత్మ నవుతాను. నిన్ను చూస్తూనే ఆశ్చర్యపోతాను. చెట్లన్నీ నీ రాకకు సంతోషంగా తలలు ఊపుతున్నాయి.వాతావరణం నిర్మలత్వాన్ని నీ పాదాలకింద పరుస్తోంది పొదలు జలదరించినట్టు పూలు రాలు స్తున్నా యి. ఆకాశం తెల్లని మేఘాలతో ఉల్లాసంగా నవ్వుతోంది.నువ్వు కొమ్మల నీడలో అప్సరసలా సాగిపోతున్నవు. నేను నీ జ్నాపకంలా నిన్ను వెంబడిస్తున్నాను. నేను నిన్ను నువ్వు వొదిలేసిన నీ నీడలా వెనుకబడుతున్నాను. నువ్వు ఆశ్యర్యానివి. ఆకాశం వొదిలిన ఆనంద బాష్పానివి. ఆశవి. అందానివి.ఆనందానివి. అందనిదానివి. నేనే ఏమీకాను. ఏమీకాని నాకు నువ్వే అన్నీ. నేను పాతాళం వొదిలిన నిట్టూర్పుని. వెళుతూ వెళుతూ తిరిగి చూస్తావు. నక్షత్రాల్ని నా దారిలో చల్లి మాయమైపోతావు…వాటిని ఏరుకుంటూ ఒక జీవితకాలం గడిపేస్తాను.

[ఇది 1979 లో గుంటూరు జెకెసి కాలేజి లో ప్రేమకధలు కవితలు పెట్టినప్పుడు రాసింది. ఇది కధాకాదు కవితాకాదు అని ఎంట్రీ నుంచి తీసేశారు :(చేసేది లేక దాచేశాను. ఖాళీగా వున్న నేను పాత కాగితాలు చూస్తున్నప్పుడు బయటప డింది. దీనికి “పిచ్చి వచనం” అని పేరు పెట్టి మీ మీదకి తోలేస్తున్నను. మహా అయితే నన్ను అన్ ఫ్రండ్ చేస్తారు . ఇంకా భయమేస్తే బ్లాక్ దిస్ పర్సన్ నొక్కుతారు .. అంతే కదా … నేను ఇలాంటి వి రాసే రోజుల్లో ఈ టెక్నాలజీ వుండి వుంటే నా రాతలు భరించలేక ఫేస్ బుక్ పేలిపోయి ఉండేదేమో 🙂 …

సరేగాని కామెంట్ రయడం లైక్ నొక్కడం మరచిపోకండే]

నవీన్ 25-8-2011 / 12 26 పి ఎం