రొద మార్మోగిపోతున్నా 
అది పెనునిశ్శబ్దమే నని 
నీ హృదయమూ భాషా 
నా నినాదాన్ని విసురుగా 
విసిరేస్తున్నప్పుడే,
నాగొంతు నీ చెవిలో 
మూగపోయినపుడే 
నా జ్ఞాపకంలో నువ్వూ 
నీ ఆలోచనలో నేను లేమని
ఎరుకై ఒక శూన్యమే మిగిలింది.
ఎక్కడివైనా, ఎక్కడైనా
వికసించి గుబాళించవలసిన 
జీవితాలు అర్ధతరంగా 
కాలిపోతే నేలరాలిపోతే 
చిన్న చెమరింపూ లేని 
స్వరాలు ఓదార్పు గీతాలు కాలేవుకదా!
నీటిపంపకాలు సరే! అంతకంటే ముందు 
కన్నీటిని పంచుకోవాలనిపించకపోవడం 
ఏప్రాంతానికైనా నేరమే!
ప్రాయిశ్చిత్తాన్ని శూన్యపోరాటంలోకి వొంపుకుంటే 
ఇంతటి అలజడిలోకీ ఒక నిజాయితీ పాకి 
జ్ఞాపకాల్లోకీ ఆలోచనల్లోకీ వ్యాపిస్తుంది.
నిజం తనను తాను తెలియపరచుకుంటుంది.
అందుకు మనుషులకీ మనుషులకీ 
మధ్య ఇంత వైశాల్యం అవసరమౌతుంది.
( ఇది రాశాక చింపేయని మొదటి కవిత?? నవీన్)