చిన్నప్పటి రోజులు గుర్తొస్తున్నాయి. నాన్న పొలం వస్తూండటం చూసి అమ్మ వంటింట్లో రెడీ అయిపోయేది. గోలెంలో చెంబుముంచి నీళ్ళు తీసి కాళ్ళు కడుగుతూండగా మూకుడులో తాలింపు వేగుతూండేది. మొహంతుడుచుకుంటూ ఇంట్లో అడుగు పెడుతూండగా ఇల్లంతా ఘుమఘుమలు వ్యాపించేవి. ఆకలితో తృప్తిగా భోజనం చేసేవారు. నేనూ తమ్ముడూ ఒకోసారి ఆ ఘాటుకి ఇబ్బంది పడేవాళ్ళం…”ముందే వండేస్తూంది కదా నాన్న కాళ్ళుకడిగేటపుడే పోపుఎందుకుపెడుతూందో” అని అపుడు మేము అడగలేదు. ఇందుకూ అని అమ్మ చెప్పనూ లేదు.
ఇపుడు ఇంట్లోకి వస్తూ తలుపుతీయగానే అపుడే వేస్తున్న పోపు చిన్నపాటి ఘాటుని, ఒకప్పటి ఘుమఘుమలను (కూడా) స్పురణకు తెచ్చింది. 
సూపుల ఎపిటైజర్లతో కబూర్లు నంజుకుంటూ ఆకలిపుట్టేదాకా రెస్టారెంట్లలో వేచివుండవలసిన “ఆకలి వెయ్యని” అవస్ధకు తాలింపే అసలైన మందని ఇప్పటి పిల్లలకు తెలియనే తెలియదు. 
భుజించే వంటకాలకు వేడిగా సువాసనలు ఆపాదించడం  – లాలాజలాన్ని ఉత్పత్తి చేయడం కొన్ని క్షణాల పనే అని eఏజ్ పిల్లకు తెలియదు