ఉద్యమాలు, పోరాటాలే కానక్కరలేదు. కలిగించిన నమ్మకం, చేసిన వాగ్దానం, ఇవ్వజూపిన కానుక, కూడా ఒక పర్యాసానం కోసం, ఫలితం కోసం ఎదురుచూస్తూంటాయి. 

ప్రయాణం ప్రారంభమే కాకుండా వేసిన గొంగళిలాగే ఆశ మిగిలినప్పుడు, సాకారం దిశగా ఆకాంక్షలు అడుగు ముందుకి వేయనపుడు, సాగదీసి సాచివేసే నాయకత్వాలు జనంతోనే రాజకీయం చేస్తున్నపుడు రగిలిన ఆవేశాలు లక్ష్మణ రేఖలకు లోపలే పడిగాపులు పడివుండలేవు. 

నిరాశలోకి పరిణమించిన నిరీక్షణ, తెగింపుగా మారిన విచక్షణ 
వెన్నపూసి గొంతుకోసేవాడిని పడేసి మొహం మీద తొక్కెయ్యాలనుకుంటాయి. 

అది మంచిదా చెడ్డదా అన్నది కాదు ప్రశ్న 
అంత వరకూ రానిచ్చిందెవరన్నదే ప్రశ్న 

(ఐదేళ్ళు కాదు పదేళ్ళు ప్రత్యేక ప్రతిపత్తి ఉండాల్సిందే అని పార్లమెంటులో నటించిన వెంకయ్యనాయుడు గారికి, ఢిల్లీకి మించిన రాజధానిని మీకిస్తానని ఆంధ్రులకు  మాటల గారడి చూపించిన నరేంద్ర మోడీగారికి, వారికి వత్తాసుగా వున్న బిజెపి పార్టీకి ఆంధ్రప్రదేశ్ కి ఇచ్చిన హామీల ప్రస్తావనే లేని బడ్జెట్ సాక్షిగా ఈ పోస్టు అంకితం…)