ధర్మమొకటి వుందని నమ్ముకుంటాం! 

మాటని నమ్ముకుంటాం! చిటారుకొమ్మన వున్న పాలకుణ్ణి నమ్ముకుంటాం!
ఆశకూ ఆశాభంగానికీ మధ్య కొంత ప్రయాణం చేస్తాం. మాటతప్పాకే…గాయాల తరువాతే ‘మాయ’ మాయమైపోతుంది. అధర్మమే రాజధర్మమని తెలిశాక వేదన అరణ్య రోదన అవుతుంది. అపుడు….గత్యంతరం లేకపోవడమేమితో అర్ధమౌతుంది.
దిక్కులేనితనమేమిటో అనుభవమౌతుంది. ధర్మాగ్రహమొక్కటే మిగులుతుంది
తెగింపే ముగింపు అవుతుంది. తెగేదాకా లాగిన తరువాత తెగించిన వాడిని తప్పుపట్టి వుపయోగంలేదు. దేవుడే తప్పుకు తిరుగుతున్నపుటు  సైతాను ఎదురుతిరిగాడని ఏడ్చి ప్రయోజనం లేదు. 

ఇది ఉగాది వచనం (నాకు కవిత్వమే వచ్చి వుంటే భంగపడిన ఆంధ్రప్రదేశ్ మీద ఓ బ్రహ్మాండమైన కవితరాసి వుండేవాడిని) ఇది నరేంద్రమోదీగారికీ, ఆంధ్రప్రదేశ్ కీ, కేంద్రప్రభుత్వానికీ మధ్యవర్తిగా వున్న పెద్దమనిషి వెంకయ్యనాయుడు గారికీ, గల్లీనుంచి ఢిల్లీవరకూ వున్న బిజెపి నాయకులందరికీ అంకితం