ఫీల్ గుడ్ అంటే ఇదేకదా! 

కోనల్ని వెతికి, కొండల్ని మొక్కి తెలియని చోటునుంచి ఒక అనుభవాన్ని తెంపుకువచ్చినట్టుంది. చూసిన ప్రతీదీ కొంచెంకొంచెంగానే ఆవిష్కారమైనట్టు వుంది. 
అనంత పద్మనాభస్వామి రూపంలో 1300 ఏళ్ళక్రితమే వెలిసిన నమ్మకానికి నాలుగువందల ఏళ్ళనాడే గుడికట్టించిన నిజాం మతాతీత లౌకికతత్వానికి గౌరవమేసింది.

మూసీనది పుట్టిన చోటుని చూడాలన్న ఉత్సాహంతో బయలుదేరాము. కానీ, ఎండలో రెండుమూడు కిలోమీటర్లు నడిచే సామర్ధ్యం చాలక నీరెండిపోయి పచ్చగడ్డి మొలిచిన రివర్ బెడ్ ని మాత్రం చూశాము. అక్కడున్నది వైష్ణవాలయం కాబట్టి సేవలు, తీర్ధప్రసాదాలు, దక్షిణలు పటాటోపంగానే వున్నాయి. వెళ్ళింది ఒకదారి, వచ్చింది మరోదారి. తారురోడ్లు బాగున్నాయి. చెట్లఎత్తు, సైజు ని బట్టి అనంతగిరి కొండమీద లోయలో వున్నవి మధ్యతరగతి అడవులు అయివుండాలనిపించింది. మెత్తటి కలప ఇచ్చే మానులు, పెళుసుగా విరిగే చిన్నవయసు చెట్లు ఎక్కువగా గనిపించాయి. 

జనావాసాల్లోకి ముందుగానే గ్రీష్మరుతువు చొరబడిపోయినా రుతుచక్రంలో ఇది ఆకులు చిగురించే వసంతరుతువే! ఈ శోభ అనంతగిరి మార్గంలో, పోయినవారం నాగార్జున సాగర్ వెళ్ళినపుడు ఆ అడవుల్లో కనిపించింది. 

నేలరాలి ఎండిపోతున్న ఆకుల పెళపెళలు చెప్పులు లేని పాదాలకు బాజాలతో స్వాగతం చెపుతున్నాయనిపించింది. పచ్చటి ఆకుల పసరువాసన కలగలసిన 
అడవిగాలిలో తెలియని పరిమళాలు ప్రయాణమంతటా గుండెను నింపుతూనే వున్నాయి. 

డబ్బుపెట్టి కొనుక్కునే సౌకర్యాలు సరే! ఇవి శరీరాన్ని కొంత సుఖంగా వుంచవచ్చు..కానీ, ఆనందం అనుభవమవ్వాల్సిందే. ఇది డబ్బుకి అందేదికారు. యాత్రలో కొంత ఆనందం దొరుకుతుంది. 

నింగి, నేల, నీరు, నిప్పు, గాలి కి దూరంగా కృత్రమత్వంతో గిడసబారిపోతున్న మనుషుల్లో పంచభూతాల ప్రాకృతిక రూపాలైన కొండలు, కోనలు, తీర్ధాలు ఒక మార్ధవాన్ని నింపుతాయి. 

ఫీల్ గుడ్ అంటే ఇదేకదా!