Search

Full Story

All that around you

Category

అక్షరచిత్రాలు

పిల్లలకు “పీడకలలు”లేని నిద్ర ఇవ్వడమే ఆయనకు నివాళి!!


ప్రముఖమైన లేదా విశిష్టమైన వ్యక్తికీ, గొప్ప వ్యక్తికీ తేడా వుంది. ఒక సామాజిక ప్రయోజనపు అంతస్సూత్రాలతోనే ప్రభావితమై కార్యాచరణకు దిగిన వారే గొప్ప వ్యక్తులు. సమాజంకోసం వారు అవసరాన్ని బట్టి కొరడా పట్టాలి, చీపురు పట్టాలి. వారే ప్రజల్ని ప్రభావితం చేయగలుగుతారు. 

నాకుతెలిసినంతవరకూ ‘సత్యాగ్రహి’ గాంధీజీ, 

‘భారత సమాజాన్ని అర్ధం చేసుకోడానికి రిసోర్స్’ అంబేద్కర్ మహాశయుడు, 

‘మహా ఇన్ స్పైరర్’ కలామ్ సర్ లకు మించిన గొప్ప వారు లేరు. 
మనుషులు తమ జీవన సార్ధక్యం కోసం, సొంతబతుకుల నుంచి సమష్టి లోకి ఎదిగే విజయం సాధించడం కోసం అమాయకంగా, ప్రయత్నపూర్వకంగా కనే కలలగురించే, కనవలసిన కలల పరిచయం చేసింది ఆయనే!
కలలు…కలలు…కలలు కనండి…కలలు ఆలోచనలు అవుతాయి…ఆలోచనలు ఆచరణలు అవుతాయి అని పిల్లలకు నూరిపోసింది ఆయనే!
ఆరోహణ చివర ఒక శిఖరం వుంటుందనీ, చీకటి చివర వేకువలా కాచుకున్న జ్ఞానం వుంటుందనీ, కష్టపడి చేసే ప్రయాణం విజయగాధగా ముగుస్తుందనీ, విద్యార్ధుల్ని ప్రేరేపించింది ఆయనే!
స్వయం సిద్దుడైన ఆ విజయుడి కలల్ని నిజం చేయాలంటే, కఠిన వాస్తవాలనుంచి వెన్నల విజయాలు సాధించాలంటే పిల్లలకు పీడకలలు లేని నిద్రను ఇవ్వాలి అదే కలాం సర్ కి నివాళి! 
(ఉద్వేగం నుంచి మనసును ప్రశాంతతలోకి తెచ్చుకోడానికి గాంధీజీ మార్గంలో నేను ఈ పూట ఉపవాసం వుంటున్నాను) 

మనిషి నీడకు దూరంగా వున్న ప్రకృతి ఏకాంత సౌందర్యం! 


చివరాదాకా వెల్లడికాని మూలమలుపులో ఉన్నట్టుండి తెరుచుకున్న ఒక అద్భుతం…కళ్ళు విప్పార్చుకోడానికి ఒక ఇంద్రజాలం…మనసు వికసించడానికి ఒక కొత్తదనం…పునరావృతంకాని కాలంలా, సుపరిచితం కాని స్ధలంలా, పునరుక్తి కాని భాషలా, ప్రతిధ్వనించని ధ్వనిలా, చర్విత చరణం కాని జీవితంలా ఒక వండర్ లాండ్ కాలికి తగిలింది. 

ఇది ఎత్తిపోతల జలపాతం
నల్లగొండ జిల్లాలో నాగార్జునసాగర్ దాటగానే గుంటూరు జిల్లా…మాచర్ల రోడ్డులో అక్కడికి 13 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఎత్తిపోతల జలపాతముంది. గత ఆదివారం మా ఇద్దరు పిల్లలు, భార్య, నేనూ నాగార్జున సాగర్ వెళ్ళినపుడు ఈ జలపాతాన్ని కూడా చూశాము. కొండెక్కే గేటుదగ్గర కారు టోలు పదిరూపాయలు తీసుకున్నాడు. రశీదంటే మిమ్మల్నవరూ అడగరు పోండి అని భరోసాయిచ్చాడు. ఆ ఘాట్ లో ప్రతీ మలుపూ ఎదర ఏమి చూస్తామోనన్న కుతూహలమే! ఎండిపోతున్నట్టున్న అతి చిన్న చిన్న తుప్పలూ పొదలే…చిట్టడివి అనడం కూడా పెద్దమాటేనేమో!
అయితే అది నల్లమడ అడవి…మనిషి కలుషితం చేసిన అరణ్యపు అంచు…లోయలోకి వెళితే, అడవి లోకి చేరగలిగితే పులులు, ఏనుగలు ఏమోకాని అన్ని అడవి జంతువులూ తప్పక వుంటాయి. 
చేరవలసిన చోటుకి చేరాము. ఎంటె్రన్స్ టికెట్ ఇచ్చేదీ, గేటుముందు నిలుచుని టికెట్ ని స్వైప్ చేసేదీ ఒకే మనిషి. బస్సులో, షేర్ ఆటోల్లో అక్కడికి చేరి గుంపులు గుంపులుగా వేచి వున్న మనుషులు ”ఒక్కడే పాపం” అని సానుభూతి చూపినవారే తప్ప ఏంటీ నాన్సెన్స్ అని చిందులు తొక్కిన వారు. ఒక్కరూ కనబడలేదు.
మట్టిమనుషులకూ, నాగరీకులకూ అదే కదా తేడా!
టూరిజం రెస్టారెంటు, గెస్ట్ రూములు, టాయిలెట్ల కాంటా్రక్టర్ల అసలు చెప్పుకోకపోవడమే మంచిది. తాజ్ మహల్ ముందు తాజ్ మహల్ బొమ్మలు అమ్ముకునే వారు హెచ్చు ఆదాయాల మీదే దృష్టి పెట్టి వుంచుతారు. వారివి తాజ్ మహల్ ఔన్నత్యం గురించి ఆలోచించే తీరుబాటు జీవితాలు కావు. టూరిస్టు కేంద్రాల వద్ద ఏ వ్యాపారమైనా అంతే…
అది టూరిస్ట్ స్పాట్ కాబట్టి మల్టీనేషనల్ బ్రాండుల ఫుడ్ పేకెట్స్ అక్కడ చాలా వున్నాయి.అయితే మనుషులు మరీ ఇష్టారాజ్యంగా వుండకుండా కోతులు బాగానే కాపలా కాస్తున్నాయి. అడవంటే కోతుల ఆవాసమే. మనిషి పొడ సోకి వాటి పర్యావరణం దెబ్బతింది. అడవిలోకి వెళ్ళి ఆహారం సేకరించుకునే శ్రమను మరచి కేంటీనులోదూరి, మనుషుల చేతుల్లో వి లాక్కుని తినేసే గూండాయిజానికి పాల్పడుతున్నాయి.అయినా కూడా పోలీసులెవరూ లేకపోవడం మంచివిషయంగానే నాకుతోచింది.
తూర్పుకనుమలలో నల్లమల కొండలలో పుట్టిన చంద్రవంక నది ముటుకూరు అనే చోట పుట్టిందట చంద్రవంక నది. తుమృకోట అభయారణ్యాలలో కొండలపైనుంచి లోయలోకి దిగుతూ అద్భుతమైన ప్రకృతి సౌందర్యాన్ని ఆవిష్కరిస్తుంది. పచ్చని కొండలమధ్యనుంచి సుమారు 70 అడుగుల ఎత్తునుంచి కిందకు దూకే చంద్రవంక నది లోయల్లో ప్రవహించి కృష్ణానదిలో కలుస్తుంది. జలపాతాన్ని చూడడానికి వ్యూపాయింట్ ఉంది. అక్కడ నుంచి చంద్రవంక నది లోయలోకి దూకుతున్న దృశ్యాలు కనువిందు చేస్తే, ఆ నది వినిపించే గలగలలు వీనులవిందు చేస్తాయి. యతులు తపస్సు చేసుకునే ప్రశాంతమైన ప్రాంతం కాబట్టి యతి తపోతలము అనే పేరు క్రమంగా ఎత్తిపోతల అయిందని అంటారు. చీకటి పడకుండా అక్కడికి చేరుకోగలిగితే జలపాతం దూకే లోయ లోకి మెట్ల దారి ఉంది. అక్కడ దత్తాత్రేయస్వామి కోవెల దర్శించుకోవచ్చు. నది లోయలోకి దూకే చోట మొసళ్ళు వున్నట్టు బోర్డు హెచ్చరిస్తూంది. ఆ పక్కన సన్నటి నీటిపాయ ఉండి సమతల ప్రదేశం ఉంది కనుక పిల్లలు పెద్దలు నీళ్ళల్లో తడిసిపోవచ్చు.

అత్యంత కృత్రిమాలైన జలవిహార్ లూ, స్నోపార్కులూ, ఇవ్వలేని సహజమైన ఆనందాలను ఇలా…మనిషి నీడకు దూరంగా వున్న ప్రకృతి ఏకాంతాలే కదా  ప్రసాదించేవి!
కొన్నైనా పరిచయం లేని సంతోషాలే కదా మనిషిలో జీవశక్తిని ఉత్సాహపరచేవి!!

  
 

మనిషి ముగ్దుడైపోవటం అనుభవమయ్యింది! 


మనిషి ముగ్దుడైపోవటం అనుభవమయ్యింది! 

ఇరవైరెండు లక్షల ఎకరాల్లో నిత్య దుర్భిక్షాన్ని పచ్చటి బతుకుగా మార్చడానికి నందికొండలోయలో నీటి చెలిమై ఆగిన కృష్ణమ్మను చూశాక ఒక కృతజ్ఞతతో మనసు పొంగినట్టు అనిపించింది. 

నాగార్జునసాగర్ ప్రాజెక్టుని ముప్పైఏళ్ళక్రితం పుట్టిన ఆశ నిన్నతీరింది. ప్రాజెక్టు ఎడమకాల్వ కింద గుంటూరు ప్రకాశం జిల్లాలో చివరి భూములకు నీరందని అవకతవకలపై 1982 లో చీఫ్ ఇంజనీరు శ్రీనివాసరావుగారు విచారణ చేయగా నేనూ ఫాలో అయ్యాను. చాలావార్తలు రాశాను. ఎంక్వయిరీ రిపోర్టులో ఆ వార్తల్ని కూడా ఉటంకించారు. అసెంబ్లీలో పెద్ద దుమారమైంది. 27 మంది ఇరిగేషన్ ఇంజనీర్లు సస్పెండయ్యారు. ఆ సమయంలోనే సాగర్ ప్రాజెక్టుని చూడాలనిపించింది. అది ఇప్పటికి నెరవేరింది. 

ఈ ప్రాజెక్టు నిర్మాణానికి మక్తా్యల రాజాగారు, ఖోస్లాగారు చేసిన కృషిగురించి చీఫ్ ఇంజనీర్ శ్రీనివాసరావుగారు చెప్పిన మాటలు చెవిలో వినిపిస్తున్నట్టే వున్నాయి. 

కృష్ణనీ పెన్ననీ కలిపి తమిళనాడు తరలింకుచుకు పోవాలని ప్రతిపాదించింది.నిజాం నవాబు తన రాజ్యంలోనే కష్ణపై ఆనకట్ట కట్టించే అవకాశాల్ని అధ్యయనం చేయించినపుడు నల్గొండజిల్లా నందికొండ అనువైనదని తేలింది. ఆనివేదికతో మక్తా్యల రాజాగారు ముందడుగువేసి స్వయంగా ఊరూరూ తిరిగి ప్రజల సంతకాలతో ప్రాజెక్టు డిమాండును ప్రభుత్వం ముందుంచారు. సొంత డబ్బు జీలాలిచ్చి సర్వే చేయించారు. ఇష్టం లేని మద్రాసు ప్రభుత్వం కాలయాపన ఉద్దేశ్యంతో ఖోస్లా కమిటీని వేసింది. దారీ డొంకాలేని నందికొండకు వెళ్ళెదెలా? ఏమీ చూడకుండానే పా్రజెక్టుని ఆమోదించేదెలా అని ఖోస్లా ప్రశ్నించినపుడు, రాజాగారు 25 గ్రామాల ప్రజల్ని కూడగట్టి రేయింబవళ్ళు శ్రమదానం చేయించి కచ్చారోడ్లు వేయించారు. ఖోస్లా కమిటీ నందికొండను చూసి ప్రాజెక్టు నిర్మాణానికి ఇంతకు మించిన చోటు వుండదనీ, ఇది దేవుడు మీకిచ్చిన గొప్పవరమనీ అన్నారట. ఆవిధంగా మంజూరైన ప్రాజెక్టుకి 1955 లో నెహ్రూగారు శంకుస్ధాపన చేశారు. 1969 లో నిర్మాణం పూర్తయింది. 

వేసవికనున ఇరవై ఆరు గేట్లూ మూసివున్న డ్యాము ఎత్తుని గంభీరతనీ చూస్తే సృష్టిలో చైతన్యానికి మనిషికి మించిన రూపం ఇంకేముందని వెంటు్రకలు నిక్కబొడుచుకుంటున్నట్టు వుంటుంది. జీవనదిని ఆపిన మనిషి మేధస్సుకి సముద్రంలోతైనా అందుతుందా అని అబ్బురమనిపిస్తుంది. ప్రకృతికి అర్ధంచేసుకుని సాగే మనిషి ప్రయాణం ఎప్పటికీ ఆగదని నిబ్బరమొస్తుంది. ప్రాజెక్టిని ప్రజలకిచ్చిన రాజాగారు, నిజాంగారు, నెహ్రూగారు, కెఎల్ రావుగారు ప్రొఫెసర్ ఎన్.జి.రంగా గారు, మోటూరు హనుమంతరావుగారు,  కొత్త రఘురామయ్యగారు మొదలైన మహాను భావుల పట్ల కృతజ్ఞతతో హృదయంలో చెమ్మగిల్లుతుంది. 

ప్రాజెక్టు దిగువ నదీగర్భంలో బండరాళ్ళు, ఎండు నేలా – మాయావుల పట్ల కృష్ణమ్మ ఆగ్రహంలా వున్నాయి. గ్రీష్మరుతువు ఇంతే కఠినమని గుర్తు చేస్తున్నట్టున్నాయి. 
అయినా, కరువుతో గుండె చెరువైనవారిని చూసి ఆతల్లి కరిగిపోతుంది. ఎండిన నేలనొకసారి పలకరించి, మనిషి, మేక, పశువూ తేడా లేకుండా నోరెండిన ప్రతిప్రాణి గొంతూ తడుపుతుంది.

మరి, కృష్ణవేణంటే నీరుకదా! నీరంటే అమ్మ కదా!!

సహదేవుడికి


సహదేవుడికి,

నీకు ఉత్తరం రాయాలనిపించాక నీపేరు గుర్తు చేసుకోడానికి మొదలుపెట్టిన ప్రయత్నం ఎన్నసార్లు విసుగొచ్చినా ఆపలేకపోయాను.

మీ దుకాణం నుంచి దొంగిలించి తెచ్చిన మిఠాయిలో (నువ్వు ఒప్పుకునేవాడివికాదు నాన్నకుతెలియకుండా మిఠాయితేవడం దొంగతనం కాదని డబ్బులు తెస్తేనే దొంగతనమౌతుందని డబాయించేవాడివి) ఆ తీపి ఇప్పుడు కూడా నానోటికి అనుభవమౌతున్నట్టే వుంది.

టీచరుగారు వచ్చేలోపల నువ్వు మొదలుపెట్టిన కథ, ఔటు బెల్లులోనూ, అన్నం బెల్లు అయ్యాక మధ్యాహ్నం ఫస్టుబెల్లు లోపలా అవగొట్టేసేవాడివి. పలకమీద బొమ్మగీసి, కథచెబుతూ, ఉమ్మితో పలకతుడిచి, కథచెబుతూ, కొత్తబొమ్మగీసి, కథచెబుతూ సినిమా చూపించేవాడివి.

లవకుశలో లక్ష్మణ స్వామి సీతమ్మోరి ని అడవిలో వదలటానికి వెళ్ళేటప్పుడు నీనోటితో వినిపించిన గుర్రపు డెక్కల చప్పుడు ఇంకావినిపిస్తూనేవుంది.

వజ్రాలవేటకు వెళ్ళిన రాకుమారుడు రాకాసిలోయలో దారితప్పి పులివాగులో చిక్కుకుని అటుగా వచ్చిన గండభేరుండ పక్షిని గమనించి ఒడుపుగా రెక్కలో దూరి తలపాగాతో బంధించుకుని పక్షితోబాటే దేవలోకం చేరుకుని, రాకుమారిని పెళ్ళాడిన కథని పలకమీద ఎంత వేగంగా చెప్పావో జ్ఞాపకమొచ్చి నేనే ఆ రాకుమారుణ్ణన్నంతగా వెంటు్రకలు నిక్కబొడుచుకునేవి.

అదేదో తిరనాళ్ళకి వెళ్ళినపుడు మెడపైకెత్తి చూసినంత ఎత్తుగావున్న అమ్మోరి బొమ్మ మమ్మల్ని భయపెట్టినపుడు, నువ్వొక్కడివే ఎంటీవోడి లాగా (లవకుశలో రాములోరు) కత్తి కాంతారావులాగా భలేగనిలబడివున్నావుకదా!

ఇన్నిగుర్తువస్తున్నా, నువ్వు గుర్తొస్తున్నా, బక్కపలచటి నీ ఆకారం గుర్తొస్తున్నా, మీ మిఠాయిదుకాణం, గుర్తొస్తున్నా నీ పేరు గుర్తురాకపోవడం చికాకుగావుంది.

నువ్వేమిచేస్తున్నావో తెలియదుగాని నేను మాత్రం చాలా ఎదిగిపోయాను. ఈ ఎదుగుదల వెనుక నీ స్పూర్తి వుందని ఒప్పుకోనేమోగాని, నిన్ను మించిపోవాలన్న ఆశమాత్రం వుంది.

ఆశేమిటి నువ్వు ఆశ్చర్యపోతున్న ఈ లోకపు అద్భుతాల వెనుక వున్నదినేనే.

నువ్వు పలకమీద గీసి, కథచెబుతూ, సన్నివేశానికి తగిన చప్పుళ్ళు నోటితో వినిపిస్తూచెప్పిన కథలో అన్నీ ఏకకాలంలో చేసే మల్టీమీడియా గురించి, యానిమేషన్ గురించి, త్రీడి గురించి, ఇవన్నీ చేతిలో పెట్టుకు చూడ్డానికి పలకలాంటి ఐపాడ్ గురించీ తెలుసుకదా!

టివిలు శాటిలైట్ టివిలు మొబైల్ ఫోన్లు వీడియోగేములు ఒకటేమిటి …కాసేపు వినోదంకావలసిన వ్యాపకం పెద్దా చిన్నాతేడాలేకుండా అందరికీ అదేపనైపోయింది. వదలలేనివ్యసనమైంది.

ఇవన్నీనానుంచి వచ్చినవే. ఈ అద్భుతాలముందు నువ్వెక్కడ?

అపుడు
నాముందు నువ్వు విశ్వరూపం…
ఇపుడు
నీ ముందు నేను సమస్తలోకం

స్ధాయిలోకాకపోయినా స్నేహంలో నాకు సాటివాడివనిపిస్తున్న నీ పేరుకోసం ఇక వెతకదలచుకోలేదు. నేనే నీకు ‘సహదేవుడు’ అని పేరు ఖాయం చేశాను. అంటే…నీకు నేను చాలా పెద్దహోదా యిచ్చానని నీకు పెట్టిన పేరునిబట్టే నువ్వు అర్ధంచేసుకోవాలి.

నీజ్ఞాపకాలునాకు వున్నప్పటికీ నీ ఊహకందని నా విస్తరణ రీత్యా నువ్వనన్ను గుర్తుపట్టే అవకాశంలేదనుకుంటున్నాను.

నాసంతకం చూశాక నేనెవరో నీకు అర్ధం కావచ్చు.

వుంటాను
ఇట్లు
డిజిటల్ దేవుడు

సహదేవుడూ!ఎన్ని బింకాలుపోయినా అసలు సంగతి చెప్పకుండా వుండలేకపోతున్నాను. ముందుగా గొప్పలు చెప్పేసుకున్నాను కనుక ఇక అసలు సంగతికొచ్చేస్తాను

నువ్వు అసలైతే నేను నకళ్ళు నకళ్ళు గా లోకమంతా విస్తరిస్తున్నాను.

కానీ! ప్రపంచమంతా నువ్వే వున్నప్పుడు నీతోపాటు కుతూహలాలు, ఆశ్చర్యాలు, వైవిధ్యాలు, అన్వేషణలు, బుద్ధివికాసాలు, జ్ఞానకేంద్రాలు మనిషిమనిషిలో వికసించేవి !విలసిల్లేవి సాధించుకున్ననన్న సంతృప్తి తదుపరితరాలకు ఉత్తేజభరితమైన స్ఫూర్తిగా మిగిలేది

నావిస్తరణ పెరిగేకొద్దీ జీవన వైవిధ్యం అంతరించి ప్రపంచమే ఇరుకిరుకు గదుల్లో ఒంటరిదైపోయింది…కిక్కిరిసిపోతున్న జనారణ్యంలో మనుషులు ఏకాంత జీవులైపోతున్నారు

అన్నిటికీ మించి బాల్యం ఆటపాటల సహజవికాసానికి దూరమై నేనే ప్రపంచంగా,నాదేలోకంగా మగ్గిపోతోంది.ఇది నాకుకూడా చాలా బాధాకరంగా వుంది

నన్ను నేను ఉపసంహరించుకోలేనంతగా వ్యాపించడం వల్ల ఏమీచేయలేని నిస్సహాయుణ్ణయిపోయాను. నన్ను న్యూట్రలీకరించడానికి వందలు వేలమంది సహదేవుళ్ళు కావాలి!

డిజిటలులోకంలో మగ్గిపోతున్న పిల్లల విముక్తికి నీలాగే మరుగున పడిపోయిన సహదేవుళ్ళను సమీకరిస్తావా?

పిల్లల మనసుల్లో సహజమైన సంతోషాల్ని పూయిస్తావా?

హేమంతరుతు శోభ


IMG_0126.PNG

IMG_0127.PNG

IMG_0128.PNG

రేయింబవళ్ళ సయ్యాట


 ‘ఎంకి ఎవ్వరంటే ఎలుగు నీడల వైపు వేలు సూపింతు’ అంటాడు నాయుడు బావ.

అలాంటి వెలుగు నీడలు, రాత్రీ పగలు ఒకే ఫ్రేములో కనబడుతున్న ఈ అపురూప దృశ్యాన్ని అంతరిక్షం నుంచి (పుష్కరకాలం క్రితం) ‘కొలంబియా’ ఫొటో తీసింది. 
 
యూరప్ – ఆఫ్రికా ల మధ్య ఒక్క మేఘమూ లేని నిర్మలాకాశం లో సూర్యుడు అస్తమిస్తున్న(?) ఈ సన్నివేశంలో యూరప్ నిద్రపోతూండగా ఆఫ్రికా మేల్కొంటూ వుండటాన్ని చూడవచ్చు. ఎడమవైపు కనబడుతున్నది అట్లాంటిక్ మహాసముద్రం. కుడి వైపు చీకటిగా వున్నది యూరప్. దాని దిగువ తెల్లగా కనిపిస్తున్నది ఆఫ్రికా. దీపాలు వెలుగుతున్న యూరప్ లో హాలెండ్, పారిస్, బార్సిలోనా నిద్రపోతున్నాయి. అదే యూరప్ లోని డబ్లిన్, లండన్, లిస్టన్, మాడ్రిడ్ లలో ఇంకా చీకటి పడలేదు. 
 
ఆఫ్రికాలోని సహారా ఎడారిలో ఏకకాలంలో పగలూ రాత్రీ కనబడుతున్న ఈ సన్నివేశాన్ని మనం చూడగలుగుతున్నామంటే అది శాస్త్రవిఙ్ఞానానికీ, సాంకేతిక పరిఙ్ఞానానికీ మనిషెత్తు సాక్ష్యం

 

దెయ్యం సణుగుడు!


దెయ్యం సణుగుడు!
నన్ను చంపేసిన వాళ్ళమీద నేను చచ్చిపోయిన కొత్తలోవున్నంత కోపం ఇపుడు లేదు. నరాలు బిగబట్టేటంత క్రోధావేశాలను ఎంతదెయ్యాన్నైనా కలకాలం వుంచుకోలేనుకదా! అయితే వాళ్ళకు శిక్షపడితే చూడాలన్న కోరిక మాత్రం నన్ను వదలడంలేదు…
బాగా చదువుకుని, చితికిపోయిన కుటుంబీకుణ్ణి…అంటే బాగా చదువుకోవడం వల్ల చితికిపోయిన వాణ్ణనికాదు. చదువువల్ల బుద్ధీ జ్ఞానాలు కాక డబ్బుపెంచుకునే దారులు పట్టి షేర్ మార్కెట్ లో అంతా పోగొట్టుకున్న వాణ్ణని…
అలా చెడిపోయి ఊరు మార్చేసిన వాణ్ణి…బతకడానికి  గోడౌను గుమాస్తాగా చేరి 27 ఏళ్ళు నిత్యదరిద్రంగా బతికిన వాణ్ణి…..
ఆరేళ్ళ క్రితం నన్ను ఎవరో తలమీదకొట్టి చంపేశారు.
*******
“ఎలాబతకాలి దేవుడా” అని ఏడుస్తున్న నా భార్యను, పిచ్చిచూపులు చూస్తున్న పిల్లల్నీ చూస్తూ ఏమీచేయలేక అలాగే వుండిపోయాను.
అదేపనిగా వచ్చిపడుతున్న అవసరాలకు జీతండబ్బులు చాలక, వేరేలా డబ్బు వచ్చే దారిలేక “ఎలా బతకాలి దేవుడా” అని వందలసార్లు అనుకుని వుంటాను. కొన్నసార్లయితే ఏడ్చేశాను. అలాంటప్పుడు నా భార్య నన్ను ఆనుకుని కూర్చుని చేతులు పట్టుకుని “ఊరుకో దేవుడు ఏదో దారి చూపిస్తాడు” అనేది.
అపుడు ఎంత ధైర్యంగా వుండేదో చెప్పలేను.
అపుడు నాకష్టాలకంటే, ఇపుడు నేనులేకపోవడం మూలాన నా భార్యాపిల్లల కొచ్చిన కష్టం చాలా పెద్దదికదా! మా ఆవిడకుధైర్యం చెప్పడానికి నేను లేకపోయానన్న బాధ నన్ను తొలవని క్షణం లేదు…
ఇంతకంటే నరకం ఇంకేముంటుంది.
నన్ను చంపేసిన వాళ్ళని పోలీసులు పట్టుకున్నారని పేపర్లో పడినట్టు ఇరుగుపొరుగువాళ్ళ పరామర్శలు విని తెలుసుకున్నాను. ఎలాగోలా పోలీస్ స్టేషన్ కి చేరుకున్నాను.
********
పోలీస్ స్టేషన్ వాతావరణం చూస్తేనే భయమేసింది. నేను ఎవరికీ కనబడనన్న నిజం గుర్తొచ్చినా కూడా భయం పూర్తిగా పోలేదు.
ఎంత దెయ్యాన్నైనా ఒకప్పుడు పోలీసులున్న ఊళ్ళో తిరిగిన మనిషినే కదా ? భయం లేకుండా కుదురుతుందా?
అటూ ఇటూ తిరుగుతున్న మనుషులకు అడ్డురాకుండా తప్పుకోవడమూ, సర్దుకోవడమూ ఇబ్బందే అయ్యింది. కాస్త పరిశీలనగా చూస్తే పోలీస్ స్టేషన్లో పెద్దవెంటిలేటర్ కనిపించింది. అందులో నడుము ఆనించి విశాలంగా కూర్చోవచ్చు.
సుఖంగా కాదుగాని ముడుచుకుని పడుకోవచ్చు.
లేచింది మొదలు నిద్రపోయేదాకా నడకలో,  పనిలో, పరుగులో, తిండిలో, విశ్రాంతిలో, పడకలో, ఏకాంతంలో, సుఖంలో ముడుచుకునే బతకడం బతికున్నప్పుడే అలవాటైందికనుక…
ఆ ఇరుకుతో పోలిస్తే పోలీస్ స్టేషన్ లో వెంటిలేటరే నయమనిపించింది.
కాస్తకష్టం మీద అందులోకి ఎక్కేశాను.
పడుచు దెయ్యమైతే ఆ పని చకచకా చేసివుండేదే!
నన్ను చంపేసిన కుర్రాళ్ళు కటకటాల గదిలో బిక్కుబిక్కుమని భయం భయంగా చూసుకుంటున్నరు.
రకరకాల కేసుల్లో పట్టుకొచ్చిన వాళ్ళని పోలీసులు విడివిడిగా పిలిచి గద్దిస్తున్నారు.
“నువ్వైపోయావ్ రొరేయ్” అన్న ఒళ్ళు పొగరు ప్రతీపోలీసులోనూ వుంది.
మూర్ఖులైతే నోరుజేసుకుంటారు…దుర్మార్గులైతే చెయ్యిజేసుకుంటారు
పోలీసులు మూర్ఖులూ దుర్మార్గులూ కూడానని బోధపడింది.
అలాంటి పోలీసుల చేతిలో నన్ను చంపిన వాళ్ళ పాట్లు చూడాలని మహా ఉబలాటంగా వుంది…
ఓ పోలీసు కటకటాల తలుపుతీశాడు. నా హంతకుల్లో ఒక కుర్రాణ్ణి బయటికి తెచ్చాడు. ఏదో చెప్పాడు. వాడునంగినంగిగా ఊ కొడుతూ బయటికి వేళ్ళాడు..నాకేమీ అర్ధమవ్వటంలేదు వాణ్ణి వొదిలెయ్యలేదు కదా అని అనుమానం. కాసేపటికి ఆకుర్రాడు వచ్చాడు. పోలీసుకి ఏదో చెప్పాడు.
అలవాటైన పుట్టలోకి జారుకున్న పాములా కటకటాల్లోకి వెళ్ళిపోయాడు.
ఎస్సై వెళ్ళిపోయాక పోలీసులు మాట్లాడుకున్న మాటల్ని బట్టి, పోలీసులు వెళ్ళిపోయాక కటకటాల్లో వున్న కుర్రాళ్ళ మాటల్ని బట్టీ ఈ పోలీసోళ్ళు సెల్ ఫోన్ రీ చార్జ్ లనీ, బళ్ళకు పెటో్రలనీ, కేటుగాళ్ళకు భోజనాలనీ, స్టేషన్ కి స్టేషనరీ అనీ, కోర్టుకెళ్ళడానికి ఖర్చులనీ, సొంతానికి లంచాలనీ డబ్బులకోసం నన్ను చంపేసిన నలుగురు కుర్రాళ్ళనూ కాల్చుకుతినేస్తున్నారని అర్ధమైంది.
పోలీసుల్ని మేపేసి కేసురికార్డు తక్కవజేసి రాయించుకోవాలనుకంటున్న కుర్రాళ్ళ ఆశ చూసి ఒళ్ళుమండిపోయింది.
ఇక డబ్బులు ఇవ్వలేమని ఇంట్లోవాళ్ళు అంటున్నారని వాళ్ళల్లో వాళ్ళు మాట్లాడుకుంటూంటే నా భార్యాపిల్లలు గుర్తొచ్చి – ఆరాత్రంతా నిద్రే పట్టలేదు.
*******
కుర్రగాళ్ళు కూడా అంతా నీవల్లే అని ఒకళ్ళనొకళ్ళు తిట్టుకుంటున్నారు. వాళ్ళమాటల్ని బట్టి అర్ధమైందేమిటంటే –
నేను బతికి చెడినవాడినైతే వాళ్ళు బతక్కుండానే చెడిన ఇళ్ళవాళ్ళు…అంటే పుట్టుపేదవాళ్ళన్నమాట. చదువులు లేనివాళ్ళు పద్ధతులులేని వాళ్ళు . గాలికి బతికేస్తున్నవాళ్ళు…ఎలాకలిశారో గాని గాలిగాళ్ళకు సావాసం కుదిరింది.
తిండిలేకపోయినా పడుకోడానికి చోటులేకపోయినా మరేమిలేకపోయినా సర్దుకోవచ్చుగాని సావాసగాళ్ళ మద్య మందు లేకపోతే కుదరదుకదా!
అప్పులుచేసి, ఇంట్లో సామాను ఎత్తుకొచ్చి రోజూ “సావాసం” చేసేవారు. ఇక దారులన్నీ మూసుకుపోయినపుడు ఒకడు ఐడియా వేశాడు. ఏదైనా గోడౌన్ నుంచి సరుకులేపేసి అమ్మేస్తే అప్పులు తీర్చేయొచ్చని- ఆప్రకారం గోడౌన్ కి ఆ గ్యాంగ్ రావడం వాళ్ళ అలికిడికి ఎవరది అనినేనడగడం ఎవడో తలమీద కొట్టడం నేను చచ్చిపోవడం జరిగాయి.
ఆకొట్టినోడితో మిగిలినోళ్ళు – ఎందుకురా కొట్టేశావు అనడిగారు
“భయమేసి” అనివాడి సమాధానం
భయమేస్తే భయపడిపోవాలిగాని కొట్టేసి చంపేస్తారా?
ఆలెక్కన  నేనెంతమందిని చంపేసి వుండాలి?
*******
“అన్నా!ఆడికి రేవెట్టేస్తావనుకున్నాను మీద చేయ్యకూడా వెయ్యలేదేంటి” అని ఓపిల్ల పోలీసు ముదురు పోలీసుని అడిగాడు
“నేరం ఒప్పుకునే దాకానే మనం పోలీసుతనం చూపించాల. ఒప్పేసుకున్నాక ఆడి ఎనకున్నోళ్ళని పిండెయ్యాల. కొట్టి ఏడిపించే పాపం మనకెందుకు తమ్మీ!” అంటూ కొత్తపోలీసు కి పనినేర్పుతున్నానన్న సీనియారిటీ దర్పాన్ని ఆ పెద్దతను చూపించాడు.
నాకు నడుం విరిగిపోయినట్టయింది. నన్ను చంపేసిన కుర్రోళ్ళని పోలీసులు కొట్టరని తేలిపోయింది.
ఆదికళ్ళారా చూద్దామనే కదా పోలీస్ స్టేషన్ లో ఇన్నాళ్ళూ పడిగాపులు పడివున్నాను.
నీరసంగా ఇంటికి బయలుదేరాను. భార్యా పిల్లలు టివి చూస్తున్నారు. మధ్యలో చిన్నగా నవ్వుతున్నారు. మనసు చివుక్కుమంది. నన్ను మరచిపోయారని కష్టమేసింది.
నేను మాత్రం ఇన్నాళ్ళూ వీళ్ళని మరచిపోలేదా అని దెయ్యాత్మ నిలదీయడంతో నాకు నేనే నిబ్బరం తెచ్చుకున్నాను.
పోనిలే వాళ్ళు దుఃఖం నుంచీ కష్టం నుంచీ మనుషుల్లో పడుతున్నారని సంతోషపడ్డాను
చాలారోజుల తరువాత నాగదిలో మా మంచంమీద భార్యపక్కనే పడుకోవడం బాగుంది. డబ్బు కష్టమొచ్చినరాత్రి  (అసలు కష్టమంటే డబ్బులేకపోవడమే కదా!  అది నెలకి 15 రోజులు వుండేదే) ఒకళ్ళకొకరం చెప్పుకుని ఒకరినొకరు పట్టుకుని అలాగే నిద్రపోయేవాళ్ళం. ఇవాళ కూడా అలాగే పడుకోవాలనిపించింది…
కానీ!  దెయ్యం కోరికలు తీరవుకదా! కోరిక తీరకపోవడమే దెయ్యం కదా!
*******
కుర్రగాళ్ళని కోర్టులో పెట్టారు. ఏడాదిన్నరో ఏమో రిమాండు మీద రాజమండ్రి సెంట్రల్ జైల్లో పెట్టేశారు. మా ఇంట్లో వాళ్ళూ నన్ను మరచిపోయారు. ఏదో బతికేస్తున్నారు. రోజులు గడచిపోతున్నాయి. నాకూ ఉత్సాహం తగ్గిపోయింది.
ఏవో దెయ్యాలు అపుడపుడూ ఎదురౌతూంటాయి. హలో అనుకోవడమే తప్ప పెద్దగా కలివిడి తనం లెదు. దెయ్యాన్నయ్యాక కూడా నా తత్వం మారలేదు.
నన్ను చంపేసిన కుర్రగాళ్ళకి ఉరిశిక్ష పడితే ఆతరువాత నా ప్రాణం పోయినా ఫరవాలేదనిపిస్తూంది. ఏదో మాటల్లో ఈ మాటే అంటే ” అంతలేదు ఉరిశిక్ష సమస్యేలేదు మహా అయితే లైఫ్ –
మర్డర్ కేసంటే న్యాయం జరిగినా జరగకపోయినా పోలీసులకూ ప్లీడర్లకూ పంటే పంట” అన్నాడు లోకజ్ఞానం కాస్త ఎక్కువ గా వున్న ఒక  దెయ్యం పిల్లడు
ఉరి శిక్షలు పడటం లేదని తెలిసినా ఏదో ఆశ. ఏపగా కక్షా లేకపోయినా తాగడానికి చేసిన అప్పులు తీర్చడానికి క్రూరంగా చంపేసిన కేసుకాబట్టి రేర్ ఆఫ్ ది రేరెస్ట్ కేసుగా చూసి వాళ్ళకి ఉరేసేస్తారని ఆశ. ఈ ఆశే నన్ను ముందుకి నడిపించింది.
అసలు ఏంజరుగుతూందో తెలుసుకోవాలని కుర్రగాళ్ళని అనుసరించడం మొదలుపెట్టాను. వీళ్ళ ప్లీడరిల్లు, కోర్టు చూశాను నేనండటానికి వెంటిలేటర్లు చూసుకున్నాను. ప్లీడరు పెద్దబిల్డప్ ఇవ్వడం.కుర్రాళ్ళ వెధవమొహాలతో చేతులు కట్టుకుని నిలబడటం ఇళ్ళకు వెళ్ళి బాబుల్ని పీడించడం వాళ్ళు తలతాకట్టు పెట్టీ, ఉన్నది అమ్మీ డబ్బివ్వడం ప్లీడర్ అదిమింగేసి ఇంకా తెమ్మనడం నెలనెలా జరిగేది…అది ప్రతి పదిహేను రోజులకీ మారింది…చివరికి వారం వారం ఇదేపనైపోయింది.
కుర్రగాళ్ళ మొహాలు చూస్తే శిక్ష పడిన వాడి దుఃఖం లా వున్నాయి.
ప్లీడరే  డబ్బు పిండేసి వారం వారం శిక్ష వేస్తున్నడనిపించింది. తప్పుచేసిన వాళ్ళనొదిలెసి తల్లిదండ్రులకు శిక్షవేయడం అన్యాయమని పించింది…ఆభావన వచ్చిన క్షణాల్లోనే తేరుకున్నాను. నన్ను చంపేసిన వాళ్ళమీద కనికరమేమిటి? మెత్తబడకూడదు అని గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాను
ఆర్గ్యమెంటే్ల మిగిలాయి. “జడ్జిగారే ప్రశ్నలు వేస్తున్నారు మర్డరంటే లైఫ్ కి తక్కువ వెయ్యడు. ఇప్పటికే 12 లైఫులు వేశాడు..ఇలాంటి మాటలు నాకైతే చెవిలో తేనెపోసినట్టున్నాయి. ప్రాసిక్యూటర్ లా జడ్జిగారే క్రాస్ ఎగ్జామినేషన్ చేస్తూండటాన్నబట్టి లైఫ్ ఖాయమేనని కోర్టుగుమాస్తాలూ ప్లీడరు గుమాస్తాలూ అనుకోవడం విని
నా దెయ్యపు జీవితం సఫలమైనట్టే ననిపించింది.
ఆవారం ప్లీడరు అతని గుమాస్తాలూ కుర్రాళ్ళ తల్లిదండ్రుల్నికూడా బాగా నమిలేశారు. ఒకతని ఆస్ధి అప్పటికే అయిపోయిందట. ఇంతా తినేసిన ప్లీడరు మీ అదృష్టమెలావుందో అనేశాడట. తిరగబడిన ఓ తండ్రిని గుమాస్తా పక్కకితీసుకువెళ్ళి పబ్లిక్ ప్రాసిక్యూటర్ తోపని కాస్త ఖర్చు ఎక్కవే అనేశాడట.
అవి నిజాలో వదంతులో నేనైతే స్వయంగా వినలేదు
ప్రతీ ఇంట్లోనూ పెద్దోళ్ళు నన్ను ఖూనీ చేసిన కుర్రాళ్ళని తిట్టిపోసేస్తున్నారు.
నన్ను చంపినందుకు కాదు. వాళ్ళని అప్పుల పాలు చేసినందుకు.
“అతన్ని అన్యాయంగా చంపేశారు కదరా” అని
ఒక్కసారైనా తల్లిదండ్రులు అనలేదు.
ఒక్కసారనా పోలీసులు అనలేదు.
ఒక్కసారైనా ప్లీడరు అనలేదు.
పబ్లిక్ ప్రాసిక్యూటర్ అనేవాడేమో గాని ఆయన ఎప్పుడూ బిజీనే. ఆకోర్టులో వాయిదాకివెళ్ళారనీ, ఇంకోవూరు సర్కారీ పనిమీద వెళ్ళారనీ …అసిస్టెంట్లు చెబుతూండేవారు. ప్రతీసారీ మొహం చిట్లించి ముక్కుమీద కళ్ళజోడు ఎగదోసుకునే వారేగాని జడ్జీగారు ఏమనేవారుకాదు. మరి ఆయనకీ తెలుసును గదా ప్రభుత్వ ప్లీడరుపని ఎంతెక్కువ వుంటుందో…
ఖూనీకోరు కుర్రాళ్ళూ ఒక్కసారికూడా తప్పుచేశామని అనుకోలేదు.
రిమాండులో వున్నప్పుడైనా వాళ్ళతప్పు వాళ్ళుతెలుసుకునే ప్రశాంతతను  జైలు అధికారులు ఇవ్వనే లేదు.
అంతకు ముందూ, ఆతరువాతా నేరం నుండి బయటపడే ఆలోచనలకే, డబ్బుల వేటకే వాళ్ళకు సమయం చాలలేదు.
ఇక నేరం గురించి నేరగాళ్ళకు ఆలోచన ఎక్కడ? పరితాపం ఎక్కడ?
*******
తీర్పుఇచ్చే రోజు వచ్చేసింది. నా ఖూనీకోర్లు, వాళ్ళని కన్నవాళ్ళతోసహా చేరిపోయి ఏడుపుమొహాల తో వున్నారు. గుమాస్తాలు అసిస్టెంట్లు తప్ప అసలు ప్లీడరు కనబడనేలేదు. అతని పెద్ద అసిస్టెంటు మాత్రం బితుకు బితుకు చూపులతో  పోలీసు ఎస్సైల చుట్టూనే తిరుగుతున్నాడు.
శిక్షలు పడ్డాక ఖూనీకోర్ల తల్లిదండ్రులు ” అంత డబ్బూ తినేసి ఇదేంపనయ్యా” అని నిలదీసే అవకాశం వుందికదా మరి!
*******
కోర్టుహాలు నిశ్శబ్దమైపోయింది. జడ్జీగారు తీర్పు చదవడం మొదలు పెట్టేశారు. చెవులు తుడుచుకుని శ్రద్ధగా వింటున్నాను….
కాపలాపనిలో వున్నపుడు ఆ గుమాస్తా బలవంతపు చావు చనిపోవడం అన్యాయమన్నారు….
ఒక విధమైన ఉద్వేగంతో నాకు దుఃఖం వచ్చింది.
అవును మరి …నేను చనిపోయిన ఆరేళ్ళకు మొదటిసారిగా నావిషయంలో ఒకాయన ధర్మం మాట్లాడుతున్నారు !
“ఏపగాలేకుండా కేవలం వ్యసనాలవల్ల పెరిగిన అప్పులు తీర్చుకోడానికే హత్య చేసి వుంటే అది చాలా దారుణం” అన్నారు
నాకు ఆదుర్ధాపెరిగిపోతోంది…ఆయన చదివేస్తున్నారు.
“100 మంది అపరాధులను విడిచిపెట్టినా ఫరవాలేదు…..”
అదెలా కుదురుతుందీ అనుకున్నాను.
కారణమేమైనా కానీ ఓ మనిషి ప్రాణాన్ని సాటిమనుషులే తీసేయడం దారుణం కదా! నేను లేకపోవడంవల్ల దశదిశా నడకా మారిపోయిన నాకుటుంబానికి పరిష్కారం ఏమిటి?
అసలు దేవుడుపోసిన ప్రాణం ఊపిరి ఆపేయడానికి మనుషులెవరు? చచ్చిపోయిన నన్ను మళ్ళీ పూర్వపు మనిషిగా మార్చడం ఆదేవుడివల్ల కూడా కాదుకదా…
ఇలా పరిపరివిధాలా పోతున్న ఆలోచనల్ని అతికష్టం మీద ఆపుకుని జడ్జిగారు చెబుతున్న తీర్పుని చెవులప్పగించి వింటున్నాను.
“నిందితులంతా కుర్రవాళ్ళు …ఎంతో భవిష్యత్తువున్నవాళ్ళు…”
నాకు భవిష్యత్తే లేకుండా చేశారు కదా! అని దుఃఖమొచ్చింది-నేరం చేసిన వాళ్ళని నేరగాళ్ళు అనకుండా ఈ జడ్జిగారు నిందితులు అంటున్నారేంటో
“ఈ నేరం నిజమే,  అయినా ఖచ్చితంగా ఈ కుర్రవాళ్ళే నేరం చేశారని ప్రాసిక్యూషన్ వారు నిస్సందేహంగా నిరూపించలేక పోయినందున కేసు కొట్టి వేయడమైనది” అని చెప్పేశారు.
అపుడు…నాతలమీద వాళ్ళు అదాటుగా కొట్టిన దెబ్బ తాలూకూ నెప్పి తెలియలేదుకాని,
ఈ తీర్పు నా ఆశల్ని ఆరేళ్ళ పడిగాపుల్ని, ఖూనీకేసులో న్యాయం జరిగితీరుతుందన్న నమ్మకాన్ని నిలువునా కూల్చేసింది.
దారుణమైన ఆశాభంగం నమ్మకానికి అనుకోని ద్రోహం ఎంత బాధపెడతాయో అనుభవమౌతున్నపుడు  పగవాడికి కూడా ఈ అవస్ధవద్దు అనుకోకుండా వుండలేకపోయాను
కుర్రాళ్ళ మొఖాలు వెలిగిపోతున్నాయి. కోర్టు బంటో్రతులు గుమాస్తాలు ప్లీడరు గుమాస్తాలు ఆ కురాళ్ళు, వాళ్ళ పెద్దవాళ్ళ మీద సంతోషపు మామూళ్ళకోసం వాలిపోయారు.
ఆదృశ్యం పుండుమీద వాలిన ఈగలు కుళ్ళుని ప్రేమగా జుర్రుకుంటున్నట్టుంది. డిఫెన్సు ప్లీడరు, పబ్లిక్ ప్రాసిక్యూటరూ పక్కపక్కనే నిలబడి నవ్వుకుంటూ ఏదో మాట్లాడుకుంటున్నారు
అయితే వాళ్ళ చూపుల తోనే పుళ్ళని జుర్రేసుకోవడం అర్ధమైపోతూనే వుంది.
నాకైతే ఆశతోపాటే ఆలోచనలు కూడా చచ్చిపోయాయి. అక్కడవుండబుద్ధికాలేదు…ఇంకెక్కడా వుండాలని కూడా అనిపించడంలేదు
######
రచయిత:
బతికుండగా కాని చచ్చిపోయాకగాని ఇంతటి దిగ్రా్భంతి తగలని దెయ్యం,
దెయ్యం బ్రతుకుకూడా వృధా అయిపోయిందని దిగులుపెట్టుకుంది. తనలోతానే ఏదో మాట్లాడుకుంటూవుండేది
ఎవరి బతుకులు వాళ్ళకే ఇరుకైపోవడం వల్లో, చాదస్తపు సణుగుడుని భరించలేకపోవడం వల్లో ఏనాలుగైదో వున్న దెయ్యం ఫ్రెండ్స్ కూడా మొహం చాటుచేశాయి.
తప్పుచేసినా చేయకపోయినా దోరికిన వాళ్ళని పోలీసులూ ప్లీడర్లూ పీకేసుకు తినేయడం తప్ప న్యాయం లేదు అని గొణుక్కుంటూ తిరిగిన దెయ్యం ఏమైపోయిందో తెలియదు
న్యాయం జరగలేదన్న బెంగతోనే ఆదెయ్యం చచ్చిపోయివుంటుంది
పెద్దాడ నవీన్

రాత్రి – పగలు సయ్యాట!


‘ఎంకి ఎవ్వరంటే ఎలుగు నీడల వైపు వేలు సూపింతు’ అంటాడు నాయుడు బావ. అలాంటి వెలుగు నీడలు, రాత్రీ పగలు ఒకే ఫ్రేములో కనబడుతున్న ఈ అపురూప దృశ్యాన్ని అంతరిక్షం నుంచి ‘కొలంబియా’ ఫొటో తీసింది. యూరప్ – ఆఫ్రికా ల మధ్య ఒక్క మేఘమూ లేని నిర్మలాకాశం లో సూర్యుడు అస్తమిస్తున్న(?) ఈ సన్నివేశంలో యూరప్ నిద్రపోతూండగా ఆఫ్రికా మేల్కొంటూ వుండటాన్ని చూడవచ్చు. ఎడమవైపు కనబడుతున్నది అట్లాంటిక్ మహాసముద్రం. కుడి వైపు చీకటిగా వున్నది యూరప్. దాని దిగువ తెల్లగా కనిపిస్తున్నది ఆఫ్రికా. దీపాలు వెలుగుతున్న యూరప్ లో హాలెండ్, పారిస్, బార్సిలోనా నిద్రపోతున్నాయి. అదే యూరప్ లోని డబ్లిన్, లండన్, లిస్టన్, మాడ్రిడ్ లలో ఇంకా చీకటి పడలేదు. ఆఫ్రికాలోని సహారా ఎడారిలో పగలూ రాత్రీ కనబడుతున్న ఈ సన్నివేశాన్ని మనం చూడగలుగుతున్నామంటే అది శాస్త్రవిఙ్ఞానానికీ, సాంకేతిక పరిఙ్ఞానానికీ మనిషెత్తు సాక్ష్యం

image

నచ్చిన కధ “చీకటి”


మిలటరీ నుంచి డిశ్చార్జయిన కెప్టెన్ వర్మ తన వేటకుక్క సీజర్ తో కలిసి బాతుల వేటకు బయలుదేరాడు. ఇల్లూ వాకిలీ లేని దేశదిమ్మరి డిబిరిగాడు తన నత్తగొట్టు (ఒక జాతి కొంగ) తో నీటి పక్షుల వేటకు బయలుదేరాడు. వీళ్ళిద్దరూ తారసపడతారు.

అల్లం శేషగిరిరావుగారు రాసిన “చీకటి” కధలో పాత్రలు ఈ నాలుగే. కధ చదువుతూంటే అది నీటి చిట్టడవుల నేపధ్యమని కథకుడు ప్రత్యేకంగా చెప్పడకుండానే అర్ధమైపోతుంది. నాకైతే కొల్లేరు కళ్ళముందు మెదిలింది.
చలిమంటవేసి డిబిరిగాడు అతని జీవితాన్ని చెబుతాడు.

ఆకలి,శృంగారం, పోలీసు క్రౌర్యం, తండ్రి ఉరితీర మొదలైన ఏ ఘట్టాన్నయినా రాగద్వేషాలకు అతీతంగా అనుభవిస్తాడు. బాధ శోకాలతోపాటు జీవితంలో ఉండవలసిన ఉత్సాహం డిబిరిగాడిలో చెక్కుచెదరదు
ఈ కథ చదివినప్పుడల్లా డిబిరిగడిలో వున్న సహజవిలువల నుంచి నాగరీక మనుషులమైన మనలో విలువలు ఎంత కృతకమైపోయాయోనన్న నిట్టూర్పే మిగులుతుంది.

నాకు బాగా నచ్చిన కథల్లో ఒకటైన “చీకటి” కథ-నేపధ్యం 1 ఇ పుస్తకంలో చదివాను అది వున్నచోటు

http://kinige.com/kbook.php?id=1393&name=Katha+Nepathyam+1

Blog at WordPress.com.

Up ↑