Search

Full Story

All that around you

Category

అనుభవాలు

Experiences as Scribe in Print, Visual, Web and Social Media

జాతరలు…ఒక మతాతీత విశ్వాసం


(పెద్దాడ నవీన్)

జంగారెడ్డిగూడెం గంగానమ్మ జాతర, తాడువాయి వీరభద్రుడి తిరనాళ్ళ, నిడదవోలులో కొటసత్తెమ్మ మొక్కు, గోదావరి కుడి గట్టున గుబ్బలమంగమ్మ గుడి, రాజమండ్రిలో సోమాలమ్మ కాపలా, లోవలో తలుపులమ్మ తల్లిదయమతంతో నిమిత్తంలేని ఇన్ని జాతర్లు, మరెన్ని సంబరాలు నమ్మకానికీ, ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకునే / మొక్కుతీర్చుకునే మనిషి నిబద్ధతకీ ఆనవాళ్ళుఅన్నిమతాలవారూ తీర్చుకునే మొక్కబళ్ళు

ఇవాళ 14-2-2016 సికింద్రాబాద్ లో ఉజ్జయిని మహంకాళినీ, మొన్న హైదరాబాద్ లో పెద్దమ్మ తల్లినీ చూశాము

 జీవితాన్ని కలుషితం చేసుకున్న మనంనైతికతను కోల్పోయిన మనుషులంఅసంతృప్తులను చల్లబరచుకోడానికో శూన్యాల్ని పూడ్చుకోడానికో మతాన్ని కౌగలించుకున్నాంమనిషి ఉనికిని ఆధ్యాత్మికత ద్వారా సిద్ధాంతీకరించే ప్రయత్నం చేసే మతం మీద నాకు తృణీకారమైతే లేదుగాని, మతం మీదకంటే గ్రామ దేవతలంటేనే ప్రేమ గౌరవాలు వున్నాయి. 

పెద్దపెద్ద కళ్ళతో పసుపు పచ్చ శోభతో మూడడుగులు కూడా ఎత్తులేని మహంకాళి తల్లి (చాలా మంది గ్రామదేవతలు రెండు, మూడు అడుగులకి ఎత్తుకి మించి వుండరు) ప్రజల నమ్మకాల్లో ఎవరెస్టుకి మించిన ఎత్తులో వున్నారు. 

జీవనవిధానంలో ఒకవిధమైన ప్రాకృతిక ధర్మాన్ని, నిరాడంబరతనీ, సొంత నైతికతనీ పాటించే మనిషి సాంఘిక స్వయంభువత్వమే మతాతీత విశ్వాసం. అక్కడ అన్నంలో బిరుసైన మొరటుతనం వున్నా, బలి ఇచ్చే కోడీ మేకా దున్నల చావు వాసన ఆవరించివున్నా ఏదో పవిత్రత అనుభూతిలోకి వస్తూనే వుంటుంది. 

జంగారెడ్డిగూడెం గంగానమ్మ జాతర, తాడువాయి వీరభద్రుడి తిరనాళ్ళ, నిడదవోలులో కొటసత్తెమ్మ మొక్కు, గోదావరి కుడి గట్టున గుబ్బలమంగమ్మ గుడి, రాజమండ్రిలో సోమాలమ్మ కాపలా, లోవలో తలుపులమ్మ తల్లిదయకోరుకొండ, వాడపల్లిఇలా ఎన్నెన్నో తీర్థాలు, తిరణాళ్ళుసంబరాలుఇవన్నీ మతంతో నిమిత్తంలేనివి ఇవన్నీ నమ్మకానికీ, ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకునే / మొక్కుతీర్చుకునే మనిషి నిబద్ధతకీ ఆనవాళ్ళుఅన్నిమతాలవారూ తీర్చుకునే మొక్కబళ్ళు

 రాజమండి ఇస్కాన్ టెంపుల్ లో పరిమళాలు బాగుంటాయి. పాతసోమాలమ్మ గుడిలో కూర్చుంటే ఇది నాది అనిపిస్తుంది. కంచిమఠం లో గంభీర ప్రశాంతత కంటే అర్ధంకాని మంత్రాలు అతి తక్కువగా వుండే హైదరాబాద్ పెద్దమ్మ గుడిలో, సికిందరాబాద్ మహంకాళి గుడిలోఅసలు ఏగ్రామదేవతల గుడిలో అయినా మనుషుల అలికిడి అలజళ్ళే నచ్చుతాయి. 

మామూలు మనిషిని కాస్తదూరంగా వుంచే మతంకంటే, కష్టమొచ్చినపుడు చేయి పట్టుకున్నట్టు భరోసా ఇచ్చే మతాతీతమైన విశ్వాసమే నాకు ఇష్టంగా వుంటుంది.

 మొక్కుకోవడానికి ఒకసారి, మొక్కు చెల్లించుకోడానికి మరోసారి జనులు తరలి వచ్చే యాత్రలో ఖర్చయ్యే ప్రతి రూపాయీ మన చుట్టూ వున్న ఎకనామిక్స్ ఎలా, ఎంతగా స్టిమ్యులేట్ చేస్తూందో గుడి చుట్టూ వున్న దుకాణాల్ని కాసేపు గమనిస్తే ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది.

నోస్టాల్జియా ఒక తియ్యని గాయం!


(గోదావరి జనం యాస, జీవితం ఆత్రేయపురం పరిసరాల లొకేషన్లు ఇందులో

హైలైట్ మిగిలిందంతా హ్యూమన్ ఎమోషన్లే!)

దట్టించి, కిక్కిరిసి జీవితాన్ని కమ్ముకున్న కాలం తిరుగుతున్నట్టు కాక కాలిపోతున్నట్టు వుంది. తాతలు తండ్రులు పిల్లలకు బతుకు ఇచ్చిన ఊరిలాగ, ఊరి చెరువులాగ, పంటచేను లాగ, ఎడ్లబండిలాగ, మనుషుల మూలాలు, జీవితాల వేర్లు దగ్ధమైపోతున్నట్టు వుంది.

నేలమీద కాలిజాడలనే పడనివ్వని పరుగులో ఎన్ని సహజమైన ఆందాలను, అయినవారి మధ్య బంధాలను కోల్పోతున్నామో అనుకున్నపుడు నిట్టూర్పే మిగులుతుంది.

ఏది పోయిందో ఏది పోబోతోందో తెలియనివ్వని ఆధునిక మాయలో కొట్టుకుపోతున్న తరాలను చూస్తూ మనిషిలో గూడుకట్టుకున్న బెంగ కూడా ఒక తియ్యని గాయమే అవుతుందని ”శతమానం భవతి” చూశాక అనుభవమౌతుంది.

గతించిన కాలం మిగిల్చిన దుఖం కూడా ఒక ఉద్వేగభరితమైన ఆనందాన్ని ఇస్తుందని ”శతమానం భవతి” చూశాక అనుభవంలోకి వస్తుంది.

కుదిరితే మీరు కూడా #ZEEసినిమాలు లో వస్తున్న ఈ సినిమా చూడండి! బాగుంటుంది.

వెన్నల కాలం 


శీతోష్ణాల సమస్ధితి వల్ల శరీరానికి అలసటలేదు. పెద్దగా మెడికేషన్ లేకపోయినా వారంలోనే వైరల్ ఫీవర్ తగ్గడానికి క్లయిమేటే కారణం అనిపిస్తోంది. ఏమైతేనేమి హైదరాబాద్ లో వారంరోజులు వృధాపోయాయి. అసలే చెమట పట్టని హైదరాబాద్…ఆపై వేడితక్కువ వెన్నెల ఎక్కువ అయిన శరదృతువు. ఆకులు రాలేదీ, రంగురంగుల డిజైన్ల శీతాకోక చిలుకలు గుంపులు గుంపులు గా సంచరించే కాలం వచ్చేసింది. 

రాజమండ్రిలో మాదిరిగానే నిజాంపేటలో కూడా నా ఇంటికి 350 మీటర్ల దూరంలోనే పార్కు వుంది. అది పచ్చటి రౌండ్ పార్క్. ఇది రాతిమీదఎర్రమట్టి, ఇసుక పరచిన స్వేర్ పార్కు. ఇక్కడ వడలిపోయినట్టు వున్న పెద్దమొక్కల ఆకుల తొడిమలు నిస్సత్తువకు వచ్చేశాయి. రేపో మాపో ఆకులు రాలడం మొదలయ్యేలా వుంది. 
పచ్చదనపు మృధుత్వాన్ని చూస్తూ తాకలేకపోతున్నా వెన్నెల కాలంలో నిలబడటమో నడూస్తూ వుండిపోవడమో అద్భుతమైన అనుభవం. ఈసారి ఆ అనుభవాలు హైదరాబాద్ లో దొరుకుతాయోలేదో చూడాలి మరి. కూడాపడే ఆకతాయి కుక్కలను అదలించడానికి చిన్న కర్ర, చలిగా మారుతున్న చల్లదనం నుంచి ఊపిరితిత్తులను వెచ్చగా వుంచడానికి ఒక ఫెల్టు క్యాప్, వాకింగ్ షూలను సిద్ధం చేసుకోవాలి. ఇదేమీ సమస్య కాదుకాని జ్వరపడ్డాక కూడా బుద్దిరాదా? పైగా ఈ పిచ్చి వేషం పేరు ”వెన్నెల వాకింగా” అని నిలదీసే గృహిణికి చెప్పవలసిన సమాధానం వెతకడమే కష్టం అనిపిస్తోంది.

  

వల్లకాని నిశ్శబ్దం! 


అతి సున్నితమైన, అత్యంత సూక్ష్మమైన సంవేదనలను (senses) కూడా కన్ను, ముక్కు, చెవి, నాలుక, చర్మం గుర్తించడమూ ఒక విధంగా నిశ్శబ్దానికి భంగమే! 
పంచేంద్రియాల అనుభూతికి అందని మౌనమే నిశ్శబ్దం. 
కేవలం ఊపిరితీసుకోవడం విడిచిపెట్టడం మీద కాసేపు దృష్టి సారించగల ఏకాగ్రత అలవడింది కాని, నిశ్శబ్దంలో ఆనందం అనుభవమవ్వడం లేదు. ఈ సాధన చిన్న విషయం కాదు…అది నావల్లకాదు కూడా! 

త్రీడి సౌండ్ + హెచ్ డి పిక్చర్ = థ్రిల్లర్ ఎఫెక్ట్ 


ఈ దృశ్యాన్ని చూస్తున్నప్పుడు వినిపించిన శబ్దం 
సకిలిస్తున్న ఒక డైనోసార్ నేను వున్నవైపు చిన్నగా నడిచి వస్తున్నట్టు అనిపించింది. 

అదిపాతిక అడుగుల ఎత్తున వున్న రెండంతస్ధుల భవనం స్లాబుమీదినుంచి తీసినఫొటో ఇది. రిన్నోవేషన్ కోసం బిల్డింగ్ లో ఫ్లోర్ ను పగలగొడుతున్నారు. పెద్దపెద్ద గదులనుంచి వస్తున్న రీసౌండు ఈదురుగాలులతో కలిసిపోయి ఎప్పుడూ వినని ధ్వనులు వినిపించాయి. 
ఎటుచూసినా దట్టంగా ఎదిగిన ముదురు ఆయిల్ పామ్ తోటలు.త్రీడి డిజిటల్ డాల్ఫీ సౌండ్ ఎఫెక్టుతో హైడెఫినిషన్ మూవీ చూస్తున్న యాంబియెన్స్ మల్లవోలులో ఈ బిల్డింగ్ దగ్గర వుంది. 
సాంప్రదాయికంగా మెట్టవరి, కందులు, పెసలు, మినుములు, నువ్వులు, వేరుశెనగ లాంటి వర్షాధార పైర్లు మెట్టనేలల్లో పండించేవారు. వాటికవే విస్తరించిన తాడిచెట్లు దట్టంగా వుండేవి. దీన్ని బట్టి కాస్త పోషిస్తే పామ్ జాతికి చెందిన కొబ్బరి, కోక్, ఆయిల్ పామ్ లాంటి తోటలకు అనువైన నేలలుగా గుర్తించారు. హెచ్చు ఎకరాలున్న పెద్దరైతులు తప్ప సగటు రైతులు కొత్త తోటల ప్రయోగాలు చేయలేకపోయారు. 
1997 పెనుతుఫానుకి కోససీమ కొబ్బరితోటలు ధ్వంసమయ్యాక పామ్ జాతి తోటల సాగు తూర్పుగోదావరి జిల్లాలో ఎర్రగరప నేలలకు ఒక ఉద్యమంలా విస్తరించింది. అడవిలా పెరిగిన ఈ ఆయిల్ పాయ్ తోటల వయసు పదహారు పదిహేడేళ్ళే…
ఇది రాజానగరానికీ, అనపర్తికీ మధ్య మల్లవోలులో ఈరోజు ఉదయం నేను తీసిన ఫొటో 

  

ఎగిరిపోతే ఇంత బాగుంటుంది!


ఎత్తుతక్కువ అంచులు, తక్కువ కోత శక్తి, విస్తారమైన వరదమైదానాలు, వున్న నదులను వృద్ధనదులు అంటారు. ఆఫ్రికాలో నైలునది, పాకిస్ధాన్ లో సింధునది, ఇండియాలో గంగ,గోదావరులకు ఈ లక్షణాలు వున్నాయి. గోదావరి ఏడాదిలో ఆరు నెలలు ముదురు గోధుమరంగులో మూడు నెలలు లేత గోధుమరంగులో మూడునెలలు లేత నీలం, లేత ఆకుపచ్చ రంగులు కలిసిన రంగులో వుంటుంది.

ఇవాళ ఈవినెంగ్ వాక్ సమయానికి వానతుంపరలు మొదలయ్యాయి. కారులో వాకింగ్ చేస్తూ చేస్తూ పుష్కరఘాట్ కి చేరుకునేసరికి నదిమీదుగా వీస్తున్న గాలి-నేలమీద కాళ్ళు వుంచే ఎక్కడికికో తెలిపోతున్న అనుభూతిని ఇచ్చింది అక్కడనిలబడితే చాలు ఎగిరిపోతే ఎంత బాగుంటుందో అనుభవమౌతుంది. అప్పుడే ఫోన్ చేసిన ఒకఫ్రెండ్ మైల్డ్ గా గాలివీస్తున్న శబ్దం వినబడుతోంది ఎక్కడ అని అడిగారు. గోదావరి ఒడ్డున అని చెప్పగానే ఔనా అదేనా నన్ను తాకుతున్న హాయి అన్నారు. 

గోదావరి పక్కన వుండటమంటే అంత రొమాంటిక్ గా వుండటం! గోదావరి అంటే అంతటి భావుకత!!
ఫ్లడ్ లైట్ల వెలుగులో మెరుస్తున్న గోదావరి, నదికే నీరిచ్చే అడవులనుంచి కొట్జుకు వచ్చే ఖనిజలవణాలన్నీ నిరంతరం మేటలు పడుతూ పొరలుపొరలుగా సాగరంలోకి తరలిపోతూన్న వేళ పారదర్శకమైన నీటినుంచి నదీగర్భం గోధుమ రంగులో కనిపిస్తున్నట్టు అనిపించింది. 

 

భక్తి, శ్రద్ధల నదీ స్నానం!


కాలధర్మం చెందిన, అయిన వారి జ్ఞాపకాలను సృ్పశించే సామూహిక క్రతువే గోదావరి పుష్కరాల్లో పిండ ప్రధానమని అనుభవమయ్యింది. నా ఉనికికి మా కుటుంబ ఉనికికి క్షేతా్రలు బీజాలు అయిన నా తల్లిదండ్రులు, అత్తమామలు, వారి పెద్దల పట్ల ఒక భక్తి శ్రద్ధలు వ్యక్తపరచడానికి తొమ్మిదోరోజు అయివుండటం వల్ల అన్న శా్రద్ధం పెట్టాను. పూర్వీకుల పేరు నిలబెట్టేది దానమో, ధర్మమో, సంతానమో కనుక ఏదో ఒకటి అయివుండాలి కనుక వారసుడిగా ఒక బాధ్యత నిర్వర్తించానన్న సంతృప్తి మిగిలింది.

గతరాత్రి చాలా సేపు పెద్దలతో నా కున్న జ్ఞాపకలు గుర్తువచ్చాయివారిపట్ల నేను అనుచితంగా ప్రవర్తించిన కొద్ది పాటి సందర్భాలు తలపునకు వచ్చాయి. క్షమాపణలు చెప్పడానికి వారెవరూ లేకపోవడం కొంత దు:ఖానికి కారణమైంది.ఈ ఉద్వేగం పేరు 

పరితాపమో పశ్చాత్తపమో! ఇలా హృదయాన్ని స్వచ్ఛపరచుకున్నాక నదీ స్నానంతో లౌకికమైన క్రతువుని కూడా పూర్తి చేయాలనిపించింది. 
సర్ ఆర్ధర్ కాటన్ గారికి నా తండ్రి పెద్దాడ రామచంద్రరావుగారికి ఇతర కుటుంబ పెద్దలకు పిండ ప్రధానాలు చేయాలన్నాను. కాటన్ గారిగురించి కొత్తగా చెప్పనవసరంలేదు. నాతండ్రిగారు యోధుడు,త్యాగి ఆదర్శవంతమైన జీవితాన్ని ఆచరించిన హీరో. మిగిలిన వారందరూ కుటుంబాలకు మూల స్ధంభాలు. అయితే ఈ ఆర్డర్ లో పిండప్రధానం కుదరదని బ్రాహ్మణుడు తేల్చేశారు. నాతండ్రి, ఆయన తండ్రి ఆయన తండ్రి, నా తల్లి…నా మామ ఆయన తండ్రి, ఆయన తండ్రి, నా అత్త…ఆతరువాతే కాటనైనా మరెవరేనా అని వివరించారు. రాజమండ్రి వచ్చి ఇతరుల సమన్వయలోపం వల్ల అన్యాయంగా పుష్కరాల్లో చనిపోయిన వారి కి కూడా పిండాలు వెయ్యడం వీలుకాలేదు. వారి కుటుంబీకులు ఇపుడు చావు మైలలో వుంటారు కనుక ఇపుడు వారికీ శా్రద్ధాలు పెట్టడం కుదరదు అన్నారు. 
గోత్రనామాల దగ్గర మళ్ళీ చిన్న హర్డిల్…నా గోత్రం చెప్పగానే జంధ్యం ఏదీ అని అడిగారు. మానాన్నగారు నాస్తీకుడు అయి వుండటం వల్ల నాకు వొడుగు చేయించని సంగతి చెప్పాను. సరే శూద్రుడికి చేసినట్టే చేస్తాను అన్నారు. మామగారి గోత్రం చెప్పినపుడు ఇంటర్ కేస్టన్నమాట అన్నారు. దీనికి రెమిడీ వుంది పుష్కరాల తరువాత కలవండి అదీ ముగించేద్దాం అన్నారు. సరే అన్నాను (ఇలా చాలాసార్లయింది. నేను వెళ్ళిందీ లేదు..వెళ్ళేదీ లేదు) 
ప్రోటోకాల్ ఆర్డర్ ప్రకారమే మా కుటుంబాల పెద్దలకు ఇతరుల కోటాలో కాటన్ గారికీ పిండప్రధానం చెశాను.
ఉనికి గీసిన గిరులు దాటి వ్యక్తిత్వాలను విస్తరించుకున్న మనుషులను కాలమే గుర్తుంచకుంటుంది. వారిముద్రలు అంత తేలికగా చెదరవు, చెరగవు.

బాటచేసిన వారినీ, దారిచూపిన వారినీ మరచిపోము. స్మృతి ధాతువును గుండెలో ప్రతిష్టించుకుంటాము. ఇది గాఢమైన ఉద్వేగం…ఈ ఎమోషన్ కి ఒకరూపం పుష్కర స్నానం. 
మనసుల్లో విస్తరిస్తున్న ఎడారుల, ఆశల్లో మొలుస్తున్న ముళ్ళ మొక్కలు, ఊహల్లో అలుముకుంటున్న దుర్భిక్షాలవల్లనో ఏమో గోదావరిని చూస్తేనే ఒక మహదానందం.. ఏదో తన్మయత్వం…స్నానఘట్టం మెట్టుమీద నిలుచుండటమంటే మనుషులూ, గోదావరీ హద్దుగా గీసుకున్న ఆధీనరేఖమీదనో, చెలియలికట్ట నడుమనో ఆగి పరస్పరం గౌరవించుకుంటున్నట్టు అనిపిస్తుంది. మెట్టుదిగితే ఒక చిరు స్పర్శ అనుభవమౌతుంది. నడుములోతు దిగితే ఆలల ఊగిసలాటలో చిన్న సయ్యాట అనుభూతిలోకి వస్తుంది. అపారమైన జలరశులను చూస్తే అణగారిపోయిన ఆర్ద్రతలు 

చెమరుస్తున్నట్టు అనిపిస్తుంది. 
మానవ కల్మషాలు ధరించిన గోదావరీ నమస్కారం

ఉల్లాసమై లోనికి పాకిన జనంసవ్వడి 


కోటిలింగాల రేవులో ఈ రోజుమధ్యాహ్నం మా చిన్నోడు, నా భార్య, నేను పుష్కరస్నానం చేశాము. వాతావరణం ఆహ్లాదకరంగావుంది.మనసుకి తృప్తిగా అనిపించింది. 
తిరుపతి నుంచి మిత్రుల రాకవల్ల మొదటి రోజు స్నానం తలపెట్టలేదు. ఆరోజు విషాదంవల్ల ఉత్సుకత పోయింది. రెండోరోజు గోదావరి స్నానం అన్నమాటే అనుకోలేదు. 

నాభార్యకు కాలిలో రక్తప్రసరణ కు సంబంధించిన సమస్య వుంది. పాతిక మీటర్లదూరం నడవాలన్నా కష్టమే. రామ్ నారాయణకి ఫోన్ చేసి తక్కువ దూరం నడిచే ఘాట్ ఎక్కడ అని అడిగితే, కారు మాఇంటి దగ్గర పెట్టి వెళ్ళొచ్చు అన్నాడు. నా భార్య కాలి సమస్య చెప్పినపుడు పాస్ వుందిగా బాగా దగ్గరగా వెళ్ళొచ్చు అన్నాడు…లేదులే అనగానే అయితే మేడమ్ ని టూవీలర్ మీద నేను దింపుతాను అన్నాడు. అవసరమైతే అడుగుతా అని చెప్పాను.
ప్రశాంతంగా స్నానం చేసే టప్పుడు కూడా ఈ ఫోన్ అవసరమా అని ఆవిడఅనగానే ఫోన్ కట్టేసి మంచంమీద పడేశాము.పాస్ కూడా ఇంట్లోనే వదిలేశాను. 
(పుష్కరాల కాలంలో అధికారులతో సమానంగా ప్రజల మధ్య వుండే రాజమండ్రి విలేకరులకు కూడా బంధు మిత్రులు వుంటారు. వారిని గోదావరి స్నానాలకు తీసుకు వెళ్ళడం కూడా బాధ్యతే కదా! గత పుష్కరాల్లో ఒకో విలేకరికీ ఐదుగురు చొప్పున వెళ్ళేలా విఐపి పాసులు ఇచ్చారు. ఈ సారి అలాగే పాస్ లు ఇస్తారని ఆశపడ్డాము. సబ్ కలెక్టర్ ని అడిగితే అసలు పాసులే లేవన్నారు…విఐపి పాస్ లు, వివిఐపి పాస్ లు ఆహోదా అవసరంలేని చాలా మంది దగ్గర కనబడుతున్నాయి. 
విలేకరులకి గతంలో లా విఐపి పాస్ లు ఇచ్చి వుంటే అన్నిపాస్ లమీదా కలిపి అన్ని రోజుల్లోనూ మహా అయితే రెండువేలమంది విఐపి ఘాట్ లలో స్నానం చేస్తారేమో! మూడుకోట్ల మంది స్నానం చేసే చోట ఈ రెండువేల మందీ ప్రజలకు మందీ భారమైపోతారా? విలేకరులకి ఈ పాటి ప్రివిలేజ్ ఇవ్వరా? ప్రభుత్వం తరపున పాస్ లు ఇచ్చిన సబ్ కలెక్టర్ గాని మంత్రులు గాని రాజమండ్రి మీడియాను విశ్వాసంలోకి తీసుకుపోకపోవడం, ఊరందరికీ విఐపి పాస్ లు ఇచ్చి, ఎవరికీ పాస్ లు ఇవ్వడం లేదని అబద్ధం చెప్పడం అవమానంగా బాధగా అనిపించి మేము, బంధు మిత్రులు ఘాట్ లకు వెళ్ళడానికి ఈ పాస్ వాడకూడదని నిర్ణయించుకున్నాను. ఇలాంటి సందర్భాల్లో,మనకి కూడా పాస్ లు వుండవా అని చిటపటలాడిపోకుండా ఇట్ హేపెన్స్ అని నవ్వేసే నా భార్యా పిల్లలకీ నేను ఎల్లవేళలా కృజ్ఞుడినే. వాళ్ళ సపోర్టే నా డిగ్నిటీని గౌరవాన్ని కాపాడుతూంటాయి)
మా సెంటర్ లో వుండే ఆటో డ్రయివర్ గోవింద్ తో వీలైనంత తక్కువగా నడిచే దూరం వున్న ఘాట్ కి తీసుకు వెళ్ళమన్నాము..పోలీసుల కంటపడకుండా ఇరుకు సందులు తిప్పుతూ బాగా దగ్గరగా తీసుకు వెళ్ళాడు. 
గోదావరి గట్టుకి ఆనుకుని వున్న కొటిలింగాల పేటంటే చిత్తడిగావుండే ఒండ్రు నేల. సామిల్లుల నుంచి పచ్చి కలపవాసన, నేలనుంచి కలప ధూళి మురిగిన వాసన, గాలివీచినపుడల్లా చిన్నగా సోకి ఆగిపోయాయి. గట్టు ఆవతల మహాజనసందోహాల సందడి రంగురంగుల ఉల్లాసంగా లోపలికి పాకుతున్నట్టు అనిపించింది.
అతి పెద్దదైన కోటిలింగాల రేవు చాలా చాలా చాలా బాగుంది. నిర్వహణ ఇంకా ఇంకా ఇంకా బాగుంది. ఇంత చక్కటి ఘాట్ ను ఇచ్చిన ప్రభుత్వానికి అధికారులకు కృతజ్ఞతలు. ఇంతటి సొత్తుని పుష్కరాలు ముగిశాక అందంగా ప్రయోజనవంతంగా నిలుపుకోవలసిన నిర్వహించుకోవలసిన బాధ్యత రాజమండ్రి పౌరసమాజానిదే
చాలా సేపు స్నానం చెశాము. తిరిగి వచ్చేటపుడు ఆటోకోసం ఎక్కువ దూరం నడవవలసి వచ్చింది. నా భార్య కాలి నెప్పితో చాలా సేపు అవస్ధపడింది. మంచిది కాదని తెలిసినా పెయిన్ కిల్లర్ వేసుకున్నాకగాని ఆమెకు నిద్రపట్టలేదు.
ఇవాళ కేవలం స్నానం చేసి వచ్చాము పుష్కర / తీర్ధ విధులు నిర్వహించడానికి హైదరాబాద్ నుంచి మా పెద్దోడు వచ్చాక మరోసారి వెళ్ళాలి. ఈ రేవుకే వెళ్దామనుకుంటున్నాము.

ఆకాశంతోపాటు నేలలోకీ చొచ్చుకుపోయిన చెట్టు! 


తెలిసినదానినుంచి, తెలియనిదానినుంచి, ఊహలనుంచి, వాస్తవం నుంచి, ఎడబాటు అనుభవిస్తున్నపుడు సంబంధీకులకోసం వెతుక్కునే క్రమంలో నాకు ఇదొక జ్ఞాపకం. నా ఉనికికి పునాదైన ఆ స్మృతిని జీవితంలోకి అనువదించుకోవాలని తాపత్రయంగా వుంది. నిర్దాక్షిణ్యంగా ఒకవైపులాగేసే కాలానికి ఎదురీది తాపత్రయాల్ని నెరవేర్చుకోలేమని తెలిసి మనసు బెంగపడుతుంది. 

అయినా, కొత్త స్నేహాలు, సందర్భాలు, విషయాలూ జీవితాన్ని సుసంపన్నం చేయవలసిందే. బతుకు లోపలిపొరలనుంచి అనుభవాలు వెలికిరావలసిందే.తెలిసున్న సత్యాలను కొత్తనేస్తాలతో కలబోయవలసిందే. సంపాదించుకున్న గాయాలను సంక్రమించిన రత్నాలనూ ప్రదర్శించవలసిందే. 
పన్నెండేళ్ళకి ఒకసారి నదీపుత్రులంతా పుష్కర సమాగం జరుపుకున్నట్టు ఒక్క సారి జీవించిన జీవితాన్ని మళ్ళీ మళ్ళీ జీవించడం బాగుంటుంది. ఆలోచనల్ని జ్ఞాపకాల్లోకి పంపేలా మనసు రీవైండ్ అవ్వడం బాగుంటుంది. 
(ప్రతీ జ్ఞాపకమూ ఏ ఒకరికో ఉత్తేజభరితమే! స్ఫూర్తవంతమే! త్యాగి, యోధుడు, ఆచరణశీలి, గాంధేయవాది నాతండ్రిపెద్దాడ రామచంద్రరావుగారి స్మృతి మా కుటుంబానికే గాక మరికొందరికైనా ఆదర్శప్రాయమే అని నానమ్మకం…

ఈరోజు ఆయన 104 వ జయంతి)  

  

Blog at WordPress.com.

Up ↑