Search

Full Story

All that around you

Category

అనుభవాలు

Experiences as Scribe in Print, Visual, Web and Social Media

ఘనమైన అనుభవం…అపురూపమైన జ్ఞాపకం (ఎన్ టి ఆర్92 వ జయంతి)


ఎన్ టి ఆర్ ఏ ప్రాంతంలో ఏమి మాట్లాడాలో నోట్సు రాసిన టీములో, ఆఅంశాన్ని ఏరోజుకి ఆరోజు తెల్లవారు ఝామున వారికి వివరించే టీములో వుండే అవకాశం నాకు దొరికింది.అపుడు ఈనాడు అగ్రికల్చరల్ బ్యూరో ఏకైక రిపోర్టర్నీ సబ్ ఎడిటర్ నీ నేనే…మాచీఫ్ & న్యూస్ ఎడిటర్ వాసిరెడ్డి సత్యనారాయణ గారు. తెలుగు టైపిస్టు ఉమాదేవి. 

ఎన్ టి ఆర్ పర్యటనకు నాలుగు నెలల ముందునుంచే ప్రాంతాలవారీగా సమస్యలు స్ధితిగతులు ఆర్ధికాంశాలగురించి, వాసిరెడ్డిగారూ, నేను – రిపోర్టర్లు ముఖ్యమైన పార్ట్ టైమర్ల తో(అప్పటికి సి్ట్రంగర్ వ్యవస్ధ పుట్టలేదు) ఫోన్లలో, సమావేశాల్లో వివరాలు సేకరించి నోట్సు తయారు చేశాము. ఒకో టాపిక్ A4 కాగితం లో సగానికి వచ్చేలా క్లుప్తంగా రాయడం నా పని…దాన్ని తప్పులు లేకుండా టైప్ చేయడం ఉమాదేవి పని.
ఇది అచ్చు వేసే ఫార్మేట్ కాదు. ఇదంతా ఎందుకు చేస్తున్నామో మాకు తెలియదు. వాసిరెడ్డిగారిని అడిగితే ముఖ్యమైన పనే అనేవారు.
ఎన్ టి ఆర్ పర్యటన మొదలైంది. కృష్టాజిల్లాలో ప్రవేశించడానికి రెండురోజులు ముందు మరోన్యూస్ ఎడిటర్ మోటూరి వెంకటేశ్వరరావుగారు తనతో పాటు నేనూ టూర్ లో వుండాలన్నారు. రిపోర్టింగ్ కి నాకంటే సీనియర్లు వున్నారు కదా అంటే న్యూస్ కవరేజి కి రెగ్యులర్ టీములు, హైదరాబాద్ నుంచి వచ్చే ఒక చీఫ్ రిపోర్టర్ వుంటారు.కవర్ చేయనవసరంలేదు అబ్జర్వేషన్ కి వెళ్ళాలి అని చెప్పారు. మొదటి రోజు చైతన్యరధాన్ని అనుసరించాము. ఆసాయంత్రమే పర్వతనేని ఉపేంద్రగారు మమ్మల్ని పిలిపించుకున్నారు. అప్పటినుంచి కాన్వాయ్ లో చైతన్యరధం తరువాత మాకారు వుండేలా చూడాలని నందమూరి హరికృష్ణ వాళ్ళ పర్సనల్ స్టాఫ్ ని ఆదేశించారు. ఆతరువాత మోటూరిగారు చెప్పారు”నువ్వు రాసిన నోట్సు ఆధారంగానే ఎన్ టి అర్ ఉపన్యాసాలు వుంటాయని” చాలా సేపు ఎగ్జయిట్ మెంటు తట్టుకోలేకపోయాను…కేవలం రెండు సంవత్సరాల వయసున్న జర్నలిస్టు ఉబ్బితబ్బిబయిపోవడం ఏమిటో గుర్తుచేసుకున్నపుడల్లా నాకు అనుభవమౌతూనే వుంది.
”కుక్కమూతి పిందెలు ఈ కాంగ్రెస్ వాళ్ళు” అన్న వాక్యంతో మొదలై జైతెలుగుదేశం అనేపదంతో అన్న ఉపన్యాసం ముగిసేవరకూ ఒళ్ళంతా చెవులు చేసుకుని వినే వాణ్ణి. మోటూరిగారు చెప్పినట్టు మొదటి రెండురోజుల ఉపన్యాసంలో నేను రాసిన సమస్యల ప్రస్తావనే లేదు. రెండో రోజు అర్ధరాత్రి ప్రాంతంలో ఉపేంద్రగారు మా కారెక్కి తెల్లవారుజామున అన్నగారిని కలిసి ఆరోజు ఏరియాలు సమస్యల్ని ఎక్స్ ప్లెయిన్ చెయ్యాలి అన్నారు. నన్ను చూపించి ఇతను ఇంప్రెస్ చేయలేడేమో సురేష్ ని తీసుకురాలేకపోయారా అన్నారు. కాన్సెప్టు వాసిరెడ్డిది…సి్క్రప్ట్ నవీన్ ది అని మోటూరిగారు వివరించారు. 
అలా రోజూ బ్రీఫింగ్ వుండేది వివరణ అంతా మోటరిగారిదే..నేను పక్కనే వుండటం ఎపుడైనా మోటూరిగారి వివరణకు తోడు పలకడం…ఇలా 8 జిల్లలాల్లో రెండునెలలకుపైగా బ్రీఫింగ్ లో నేను కూడా వున్నాను. 
ఒక్కసారి చెప్పగానే ఎన్ టి అర్ కళ్ళుమూసుకుని మననం చేసుకునేవారు. ఆవెంటనే హావభావాలతో ఉపన్యాసం ఇచ్చేవారు. మోటూరిగారు ఒకే అనగానే ఎన్ టి ఆర్ రైటో అని నవ్వేసేవారు. ఒకోరోజు నోట్సు ఒకటి ఆయన చెప్పేది మరొకటిగా వుండేది. రెండుసార్లు ప్రయత్నించి కుదరకపోతే ఇవాళ సాధారణ ప్రసంగమే (కుక్కమూతి పిందెలు..వగైరా విమర్శలు) అనేసే వారు ఎన్ టి ఆర్.
రోజూ మధ్యాహ్నం రెండుగంటలకు ఎక్కడినుంచైనా వాసిరెడ్డిగారికి ఫోన్ చేయడం నా బాధ్యత..ఎన్ టిఅర్ పర్యటనపై స్పందనలు విమర్శలకు ఆరోజు పత్రికల్లో వచ్చిన వార్తలమీద ఎన్ టి ఆర్ ఏమి మాట్లాడాలో వాసిరెడ్డిగారు రెడీ చేసివుంచేవారు. ఫోన్ లో దాన్ని రాసుకుని, ఫెయిర్ కాపీ రాసి మోటూరిగారికి ఇస్తే, ఆయన ఉపేంద్రగారూ చైతన్యరధం ఎక్కేవారు. అదంతా ఎన్ టి ఆర్ కి బీ్రఫ్ చేసేవారు. ఈ బ్రీఫింగ్ సెషన్ లో చివరి పదిహేనురోజులు మాత్రమే నన్ను అనుమతించారు.
ఎన్ టి ఆర్ తో జ్ఞాపకాలు ఒక పుస్తకానికి సరిపడావుంటాయి. అంతటి అనుభవాలు నాకు మిగలడానికి మూలం నా ప్రతిభో, జ్ఞానమో కాదు. బహుశ ఈ పనికేటాయించడానికి ఇతరులు ఎవ్వరూ ఖాళీగా లేకపోవడం…చెప్పిన పని చెప్పిన మేరకే చేయగల బుద్ధిమంతుడు వీడు అని వాసిరెడ్డిగారు, మోటూరిగారూ నమ్మడం…
నిజమే! నేను చేసిన ఈ పనికి పెద్దతెలివితేటలు అవసరంలేదు….అయినా చరిత్రను తిరగరాసిన నాయకుడికి 8 జిల్లాల్లో మంచి ఇన్ పుట్స్ ఇచ్చిన టీమ్ లో నేనూ వున్నానన్నది నాకు ఘనమైన అనుభవం…అపురూపమైన జ్ఞాపకం 

  

ఫీల్ గుడ్ అంటే ఇదేకదా! 


ఫీల్ గుడ్ అంటే ఇదేకదా! 

కోనల్ని వెతికి, కొండల్ని మొక్కి తెలియని చోటునుంచి ఒక అనుభవాన్ని తెంపుకువచ్చినట్టుంది. చూసిన ప్రతీదీ కొంచెంకొంచెంగానే ఆవిష్కారమైనట్టు వుంది. 
అనంత పద్మనాభస్వామి రూపంలో 1300 ఏళ్ళక్రితమే వెలిసిన నమ్మకానికి నాలుగువందల ఏళ్ళనాడే గుడికట్టించిన నిజాం మతాతీత లౌకికతత్వానికి గౌరవమేసింది.

మూసీనది పుట్టిన చోటుని చూడాలన్న ఉత్సాహంతో బయలుదేరాము. కానీ, ఎండలో రెండుమూడు కిలోమీటర్లు నడిచే సామర్ధ్యం చాలక నీరెండిపోయి పచ్చగడ్డి మొలిచిన రివర్ బెడ్ ని మాత్రం చూశాము. అక్కడున్నది వైష్ణవాలయం కాబట్టి సేవలు, తీర్ధప్రసాదాలు, దక్షిణలు పటాటోపంగానే వున్నాయి. వెళ్ళింది ఒకదారి, వచ్చింది మరోదారి. తారురోడ్లు బాగున్నాయి. చెట్లఎత్తు, సైజు ని బట్టి అనంతగిరి కొండమీద లోయలో వున్నవి మధ్యతరగతి అడవులు అయివుండాలనిపించింది. మెత్తటి కలప ఇచ్చే మానులు, పెళుసుగా విరిగే చిన్నవయసు చెట్లు ఎక్కువగా గనిపించాయి. 

జనావాసాల్లోకి ముందుగానే గ్రీష్మరుతువు చొరబడిపోయినా రుతుచక్రంలో ఇది ఆకులు చిగురించే వసంతరుతువే! ఈ శోభ అనంతగిరి మార్గంలో, పోయినవారం నాగార్జున సాగర్ వెళ్ళినపుడు ఆ అడవుల్లో కనిపించింది. 

నేలరాలి ఎండిపోతున్న ఆకుల పెళపెళలు చెప్పులు లేని పాదాలకు బాజాలతో స్వాగతం చెపుతున్నాయనిపించింది. పచ్చటి ఆకుల పసరువాసన కలగలసిన 
అడవిగాలిలో తెలియని పరిమళాలు ప్రయాణమంతటా గుండెను నింపుతూనే వున్నాయి. 

డబ్బుపెట్టి కొనుక్కునే సౌకర్యాలు సరే! ఇవి శరీరాన్ని కొంత సుఖంగా వుంచవచ్చు..కానీ, ఆనందం అనుభవమవ్వాల్సిందే. ఇది డబ్బుకి అందేదికారు. యాత్రలో కొంత ఆనందం దొరుకుతుంది. 

నింగి, నేల, నీరు, నిప్పు, గాలి కి దూరంగా కృత్రమత్వంతో గిడసబారిపోతున్న మనుషుల్లో పంచభూతాల ప్రాకృతిక రూపాలైన కొండలు, కోనలు, తీర్ధాలు ఒక మార్ధవాన్ని నింపుతాయి. 

ఫీల్ గుడ్ అంటే ఇదేకదా! 


ఇరుకుగదిలో అడవిగాలి! 


తీపిగాలి, వేపగాలి, వగరుగాలి, కొమ్మనరికిన వేపచెట్టు వాసన…మహానగరంలో అనూహ్యమైన సంవేదన (ఒక సెన్స్)…నలభై ఏళ్ళ నాటి ఒక అనుభవాన్ని ఈ పరిమళం ఒక ఫీలింగ్ గా జ్ఞాపకానికి తీసుకు వచ్చింది.

అప్పట్లో జంగారెడ్డిగూడెంలో కట్టిస్తున్న ఇంటి తలుపులకోసం తాడువాయి పొలంలో పెద్దవేపచెట్టులో మూడు భారీకొమ్మల్ని నరికించారు. పొలంలో ఇంటిముందు రాత్రళ్ళు మడతమంచాలు వేసుకుని పడుకునే వాళ్ళం. దక్షిణవైపు నుంచి వేపచెట్టు విసిరే సువాసనా వీచేగాలికి వొళ్ళుతేలిపోతూండగా కళ్ళు మూతలు పడేవి. కొమ్మనరికిన చోట స్రవించే జిగురుని వేపరక్తం అనుకునే వాళ్ళం…

ఇపుడు నిజాంపేట ఇంట్లో మెయిన్ బెడ్ రూమ్ కి కబోర్డులు కట్టించే పనిపెట్టుకున్నాము. కార్పెంటర్లకు నిన్న ఉదయం ఆగది అప్పగించి వేరేగదిలో సర్దుకున్నాము. వేరేగదిలో ఎసి లేక రాత్రి చాలా అవస్ధపడ్డాము. రేపు ఆదివారం పనివారు రావడంలేదన్నారు. ఈ రాత్రి, రేపు రాత్రి సౌకర్యంగా నిద్రపోడానికి ఆగది వాడుకోవచ్చా అంటే వారే గదిని శుభ్రంచేసి ఇచ్చారు. ఎట్టి పరిస్ధితుల్లోనూ ఫాన్ వేయవద్దన్నారు. పరుపులు పరచుకుని ఎసి వేసుకోగానే నాభార్యా పిల్లలైతే సామిల్లులోవున్నామా అనిపిస్తోందన్నారు. 

రకరకాల కలపను పల్చటి పలకలుగా చెక్కి యంత్రాలతో కంప్రెస్ చేసిన ప్లయ్ వుడ్ ను అల్మైరా అరల సైజుల ప్రకారం కార్పెంటర్లు నిన్నా ఇవాళా ఎలకి్ట్రక్ రంపాలతో ప్లయ్ వుడ్ ని కోస్తూ, గమ్ తో అతికిస్తూ, మేకులతో తాపడం చేస్తూ వున్నారు…ఈ ప్రక్రియలో ఉత్పన్నమైన రంపంపొట్టు,  కంప్రెస్ అయినా కూడా కోస్తూండగానే కలపనుంచి వ్యాపించి గదంతా అలుముకున్న చెట్టు పరిమళం నాకైతే మా పొలంలో వేపచెట్టు దగ్గర పడుకున్న రోజుల అనుభూతిని గుర్తుచేసింది. కలపగా మారిపోయాక కూడా అడవి మనిషిని చల్లగా వుండు అని దీవిస్తూందనిపించింది 

మహానగరంలో ఇలాంటి అనుభవం ఎదురౌతుందని ఊహించనేలేదు…

శనివారం శుభరాత్రి

గోదావరి డెల్డా అంటే చిలవలు పలవలుగా పాకిన ఈనెల్ని అల్లుకున్న  పచ్చని ఆకు 


తూర్పుగోదావరిలో, కోనసీమలో, పశ్చిమగోదావరిలో ఏ కాల్వకింద ఊరుకి వెళ్ళవలసిన అవసరమో ఆలోచనో తట్టగానే చల్లగా పడవ ప్రయాణం మొదలుపెట్టేసినట్టువుంటుంది. పారేనీరూ, కదలని చెట్టూ పలకరిస్తున్నాయనిపిస్తుంది. 

బ్యారేజి మీద బస్సు వెళుతున్నపుడు అఖండ గోదావరి జలరాశి మీదుగా వీచే నైరుతిగాలి మొహాన్నితాకినపుడు, లోనికి చేరినపుడు ఏదో పట్టరాని సంతోషంలో ఉక్కిరి బిక్కిరౌతున్నట్టు వుంటుంది. సహ ప్రయాణికుల మాటల్లో హావభావాల్లో కష్టసుఖాలు వినబడినపుడు, కనబడినపుడు మనం జీవితంలోనే వున్నామన్న స్పృహ వస్తుంది. బొబ్బర్లంక కూడలిలో సిపిఎం సభల ప్రచారం పాటలో దరువు మోత హుషారెక్కించింది. ఆపక్కనే చొక్కా బొత్తాలూడిపోయి, పుల్లయిస్ చీకుతున్న  పిల్లాడి మొహంలో ప్రపంచాన్నే జయించిన తృప్తికనబడింది.

విజ్జేశ్వరంలో బస్ ఫుల్లు. కాసేపటికి కోడిపెంట వాసనరాగానే సమిశ్రగూడెం దగ్గరున్నామని అర్ధమైపోయింది. ఖాళీ అయిన కిటికీ పక్క సీటులో కూర్చుంటే కనబడే దృశ్యాల అందాన్ని హైడెఫినెషన్ కెమెరాలు కూడా చూపించలేవు. పదకొండో తేదీ సోమవారం నాడు డి ముప్పవరం, కానూరు, తీపర్రు, కాకరపర్రు, అజ్జరం, పెరవలి.., సాయం సంధ్య వేళ అదేదారిలో రాజమండ్రికి తిరుగు ప్రయాణం చేసినప్పటి ముచ్చట ఇది. 

కొత్తగా తారుపరచుకున్నరోడ్డు మీద మెత్తగా బస్సు వేగంగా పాకుతున్నపుడు ఇది కాటన్ దొర బృదం తిరిగిన కాల్వగట్టేనన్న జ్ఞాపకం ఆ మహనీయుణ్ణి మరోసారి స్పురణకు తెచ్చింది. నీరుపల్లమెరుగుననే ప్రాధమిక సూత్రంలో గ్రావిటేషన్ ఫోర్సుని పురుకూస వుండలు విసిరి వాలు కనిపెట్టి ఆమార్గంలోనే కాలువలు తవ్వించిన ‘నిత్యజీవితంలో భౌతిక శాస్త్రం’ టెక్నాలజీ మరోసారి అబ్బురమనిపించింది. 
పట్టని/నిండిన చోటునుంచి తొలగిపోడానికి నేలమీద నీరు ఏర్పరచుకున్న జాలు కాలక్రమంలో పశువులకు పుంతై, మనుషులకు దారై వర్షాకాలంలో పెద్ద అసౌకర్యమై, కాటన్ దొర చేతిలో గ్రావిటేషన్ కెనాలై, పర్యవేక్షణా నిర్వహణా యంత్రాంగాలకు రహదారులైన కాలక్రమంలో అందరికీ తార్రోడ్డయిన కాల్వగట్టు జీవిత చరిత్రగుర్తుకొచ్చింది. 


పొలాల పక్కనే టూవీలర్ మెకానిక్ షెడ్లు, మూడు చోట్ల సెకెండ్ హాండ్ కార్ల పార్కులు/సేల్సు పాయింట్లు చూస్తే జీవనశైలిలో యాంత్రిక సౌకర్యం కనిపిస్తూంది. ఆషెడ్ల చుట్టూ వున్న కొబ్బరాకు దడులు చూస్తే గోదావరి డెల్టా నేటివిటీ అర్ధమౌతుంది. 

ఒకో ఊరిలో  గుంపులు గుంపులుగా వీపున బరువైన బ్యాగులతో దిగే పలచటి కాలేజి అమ్మాయుల్ని చూస్తే  ఉచిత చదువు ఇచ్చిన ఎన్ టి ఆర్, వృత్తి విద్యాకోర్సులకు ఫీజు రీఎంబెర్స్ మెంటు ఇచ్చిన రాజశేఖరరెడ్డి గార్లమీద గౌరవమొచ్చింది. అబ్బాయిలు, అమ్మాయిల యూనీఫారాలు చూస్తే పూడ్చేసిన ప్రభుత్వ విద్యా సమాధుల మీద పూలకుండీల్లా అలంకరించిన ఆక్రమించుకున్న నారాయణ చైతన్య బ్రాండ్ల చదువులే తలపునకు వచ్చాయి. 

పంటకోసిన వరిచేలు పోలీసు అంటకత్తిరిలాగా, హైస్కూలు కుర్రాడికి తండ్రి చేయించిన సమ్మర్ క్రాఫులాగా వున్నాయి. 

పెళ్ళి ముచ్చట్లు, పలకరింపుల విషాదాలు, ఆస్పత్రి కష్టాలు, అప్పులతిప్పలు…ఇలాంటి ఈతి బాధలెన్నో అర్ధమైనట్టూ, అర్ధమవనట్టూ ప్రయాణికుల ముచ్చట్లలో వినబడుతూనే వున్నాయి.

కృష్ణా డెల్టా చూశాను, నాగార్జున సాగర్ కుడి ఎడమకాల్వల కింద ఊళ్ళు చూశాను. ప్రతీ ఇరిగేషన్ ప్రాజెక్టూ సిరిసంపదలను ఇచ్చేవే…అందుకు మూలాలైన పాడిపంటలు కృష్ణా, గోదావరి డెల్టాల్లో వున్నంత పదిలంగా దేశంలోనే ఎక్కడా లేవేమోనని నా అనుమానం. ఈ ప్రత్యేకత నైసర్గిక ఉనికి నుంచీ, నేల స్వభావం నుంచి వచ్చినవే. ఈ డెల్టాలు సముద్రతీరంనుంచి సగటున 70 కిలోమీటర్లలోపుదూరంలో, తీరానికి, నేషనల్ హైవేకీ మధ్యలో వున్నాయి. పంటకి అవసరంలేకపోయినా మాగాణుల్లో కాస్తయినా తీపినీరు లేకపోతే ఉప్పునీరు చేరి చేలు చౌడుబారిపోతాయి. నేల స్వభావం / సాయిల్ టెక్చర్ మారకుండా సహజ ప్రవాహాలే డెల్టాలను కాపాడుతున్నాయి. 

పట్టిసీమలో ఎత్తిపోతల పధకం వల్ల గోదావరి డెల్టాలో చివరి భూముల స్వభావం మారిపోతుంది. చౌడునేలలు మధ్యకంటా పాకిపోతాయి అని విజ్జేశ్వరంలో దిగిన రైతు పెరవలి సీతారామయ్యగారు వివరించారు. ఆయన తో సహా పశ్చిమగోదావరి జిల్లా వాళ్ళంతా ఏకపక్షంగా తెలుగుదేశాన్నే గెలిపించారు. అయితే ఈ సమస్యను ముఖ్య మంత్రికి చెప్పడానికి ఒక్కడంటే ఒక్కడు జిల్లా నాయకుడు కూడా లేడని ఆపెద్దాయన చాలా బాధపడ్డాడు. ఇది చెబుతున్నపుడు ఆయన కళ్ళలో దిగులుతడి మెరిసింది. 

పాలకులు గతులు తప్పుతున్నా, రుతువులన్నీ వేసవులౌతున్నా, పంట కేలెండర్లు మారిపొతున్నా మనుషులు,మనసుల ప్రకృతి తప్ప, ప్రకృతి ఆకృతి మారడం లేదు…మారదు.

నమ్రత తప్ప ఏమీతెలియని కాలువలు సాగిపోతూనే వున్నాయి. మనిషిలో మాలిన్యాన్ని గుండెలో దాచుకున్న తల్లిలా గోదావరి ప్రవహిస్తూనే వుంది. 
తాతలు గతించాకా వారి రూపులు వారసుల్లో వున్నట్టే, తరాలూ వేషభాషలు మారినా ఒక జాతి సంస్కృతీ సంప్రదాయాలు రూపాంతరమైనా  సజీవంగా కొనసాగుతూనే వుంటాయి. 

వీటన్నిటికీ మించి నీలిశూన్యంలో పరిమళాలు అల్లుతున్న గాలి నన్నుతాకడం గొప్ప అనుభవం…ఒక్కడినే అయిన నాలో వున్న నీటినీ,నేలనీ,గాలినీ,నిప్పునీ, ఆకాశాన్నీ…మూడుగదుల ఇల్లుదాటి స్వచ్ఛమైన ఒక ‘స్పేస్’లోకి రాగానే పంచభూతాలు పలకరించడమే నా ఆనందోద్వేగమనీ అనుభవయ్యింది.



జీవనవైవిధ్యాన్ని మింగేసిన కొండచిలువ(హైవే ప్రయాణం)



చెట్లనీ, చేలనీ, చెరువుల్నీ, పశువుల్నీ, వీటన్నిటి ఆలంబనగా సాగే జీవన వైవిధ్యాన్ని  మింగేసి పడుకున్న కొండచిలవలా వుంది నేషనల్ హై వే . అపార్టు మెంటులో పడుచుపిల్లలు భయపెట్టీ బతిమిలాడీ మాకూ, కారుకీ పులిమిన హోళీ రంగులతో ఒంగోలులో బంధువుల ఇంట పెళ్ళికి ప్రయాణం మొదలైంది. 

రాజమండ్రి నుంచి ప్రారంభమైన ప్రయాణంలో ఐదోనెంబరు జాతీయ రహదారికి రెండువైపులా పట్టణాలకు గ్రామాలకు దగ్గరగా వున్న పొలాల్లో పచ్చదనపు ఆచ్ఛాదన పోయి నేల నగ్నంగా మిగిలుంది. మట్టితోపాటు చెట్లనీ తవ్వేసి నాటిన ఇసుకా సిమెంటూ బిల్డింగులై మొలుస్తున్నాయి. వాటికి ఎరువు అన్నట్టు ఉరు చివర్లలో వాడి పారేసిన ప్లాస్టిక్ సంచులు భూమిమీద పొరలు పొరలుగా పేరుకుపోతున్నాయి. ఊళ్ళకు దూరంగా వున్న నేలమీద పైర్లు వున్నా పౌష్టికాహారంలేని సోమాలియా పిల్లల్లా గిడసబారిపోయినట్టున్నాయి. 
వాటి పచ్చదనంలో కళాకాంతులు లేవు. చమురు కాలిన పొగ ధూళి పంటల్ని కమ్ముకున్నట్టు వుంది.

దారిపొడవునా జీవన వైవిధ్యం కాక మూసపోసిన జీవితమే ఎదురైనట్ట అనిపించింది. 
ప్రయాణంలో రెండువేపులా పొలాలు, చెట్లు వుండేవి. పొలాల్లో క్రిమికీటకాలు తినే పక్షులు చెట్ల మీద కాపురముండేవి. పశువుల గాయాల్ని క్లీన్ చేసే పక్షుల్ని వాటికి దురదొస్తే గోకే పిట్టల్నీ చూశాం.సువిశాలమైన పొలాలు పాడైపోయి, పెద్దపెద్ద చెట్లు లేకుండాపోయాక ఆధారంలేక పశువుల పక్షులు ఈ మార్గంనుంచి ఎటో వెళ్ళిపోయాయి. 334 కిలోమీటర్ల (రాజమండ్రిలో మా ఇంటి నుంచి ఒంగోలులో మేము దిగిన హొటల్ వరకూ వున్న దూరం) ప్రయాణంలో రోడ్డు పక్కన ఒక్క పశువు కూడా కనిపించలేదు. పొలాల్లో రైతులు కనిపించలేదు. టోల్ గేట్ల వద్ద విసుగూ విరామంలేకుండా నిలువుకాళ్ళ జపంచేసే గుమాస్తాలగానో , గార్డులగానో వేరుశెనక్కాయలు అమ్ముకునే సర్వీసు సెక్టారులోకో రైతులూ రైతు కూలీలూ డంప్ అయిపోయారనే అర్ధమైంది. 

హైవేలో రెస్టారెంట్లు లేవు వున్నా బాగోవు కాబట్టి ఇంట్లో చేసి తెచ్చుకున్న పులిహోర ఏ చెట్టుకిందైనా తినొచ్చని అనుకున్నాము. ఎంతదూరానికీ చెట్టే లేకపోవడం వల్ల ఆకలిక పెరిగిపోయి కారు ఓ పక్కగా ఆపి లోపలే కూర్చుని కడుపు నింపుకున్నాము. ఆశోకుడు అనగానే ‘చెట్లు నాటించెను’ అనే ఎందుకు చెబుతారో రోడ్ల పక్కన చెట్ల అవసరం ఏమిటో అనుభవమయ్యింది. 

ఆకులు రాలే శశిరరుతువులో పచ్చదనం షేడ్స్ మార్చుకుంటూ ఆకు ఆరెంజ్ రంగులోకీ, కాండం బూడిద రంగులోకి మారుతాయి. ఆకాశంలో కూడా ఈ రంగులే వేర్వేరు షేడ్స్ లో కనిపిస్తాయి. ప్రకృతితో జీవనం ముడిపడివుండటం ఇదే. ఎంతదూరం చూసినా ‘తెల్ల’ మొహం వేసుకున్న ఆకాశం పేలవంగా కనిపించింది.

కారు నడపడం నాకు మీద ఆసక్తి పెరగడం బాగానే నడపడం, కాలి బొటన వేలు గాయపడిన స్ధితిలో కూడా నా చిన్న కొడుకు బాగా డ్రయివ్ చేయడం, నా భార్య ఆమె కజిన్ చెల్లి ఏకధాటికగా ఇతర కజిన్లనురించి చెడూ, మంచీ ముచ్చటించకోవడం, పెళ్ళి కొడుకు ఇంట్లో, వాడి పిన్ని ఇంట్లో మర్యాదగా మాతో తెగతినిపించేయడం కూడా హోళీనాడు నన్ను పులుముకున్న రంగులే! 


ఊహా, ఉద్వేగం – రంగే!హోళీ వెలవని జ్ఞాపకమే!!


రంగులు పలకరిస్తాయి…రంగులు పరవశింపజేస్తాయి…రూపాలనుంచి విడిపోయిన రంగులు ఒక ఉద్వేగం…రూపాలు కౌగలించుకున్న రంగులు మరో ఎమోషన్.. 
రంగుల్లేకపోతే ఊహలూ లేవు…అసలు మనిషి ఊహలు అనువాదమయ్యేది రంగుల్లోనే…

చెప్పలేనంత కృతజ్ఞతతో దేవుణ్ణీ, అంతుచిక్కని భయంతో దెయ్యాన్నీ సృష్టించుకున్న మనుషులు మిగిలిన అన్ని ఉద్వేగాలకూ రూపాల్ని అనుభవాలు అనుభూతల నుంచే తీర్చిదిద్దుకున్నరు. 

మనసన్నాక తుళ్ళింతా వుంటుంది. దానికి రంగూ రూపూ ఊపూ ఇచ్చిన మనిషి సృజనాత్మకత ప్రకృతినుంచి నేర్చుకున్నదే. ఇలా మనకొచ్చిన వాటిలో “హోలీ”ఒక రోమాంఛిత/రొమాంటిక్ వేడుక

ఉత్తరాదినుంచి “హోలీ” తెలుగునాట కాలు మోపి పడుచుపిల్లలకే పరిమితమైన “కోలాటం”తో కాలుకదిపి స్ధిరపడిపోయింది. ఈవాతావరణం రాజమండ్రిలో కనిపించని రోజుల్లో, 2001 లో కృష్ణుడు పెరిగిన బృందావనంలో (వృందావన్) నేనొక్కణ్ణీ హోలీ ఆట చూశాను. 

ఆసయమంలో న్యూఢిల్లీలో లక్ సభ స్పీకర్ (బాలయోగి గారు) నివాసంలో 14 రోజులు అతిథి గా వున్నాను. హోలీకి ముందురోజు స్పీకర్ పిఎ సత్తరాజుగారు వృందావన్ వెళ్తారా బాగుంటుంది అని అడిగారు. నా కూడా ఇంకెవరూ లేరు. ఏమీతోచనితనం వల్లా, కుతూహలం వల్లా సరేనన్నాను. 

కృష్ణజన్మస్ధానమైన మధుర, కృష్ణుడు పెరిగిన వృదావనం, హోలీ పండుగల గురించి ఆరాత్రి ఇంటర్ నెట్ లో సెర్చ్ చేసి ప్రింట్లు తీసుకున్నాను. నా కోరిక ప్రకారం ఇంగ్లీషు వచ్చిన కేబ్ డ్రైవర్ ని ఏర్పాటు చేశారు.

కారు రంగుల్లో తడిసిపోయింది. ముందుగా మధురలో కేశవదాస్ స్వామి (కృష్ణుడు) ఆలయానికి వెళ్ళాను. కూడా డ్రయివర్ వున్నాడు. అతని దగ్గర సత్తిరాజు గారు ఇచ్చిన ఉత్తరం వుంది. దానివల్లే పండగ రష్ లో కూడా మాకు క్యూతో నిమిత్తంలేని ప్రత్యేక దర్శనం దొరికింది. పాలతో కృష్ణుడికి స్నానం చేయించి ఒళ్ళు తుడితే అవకాశం కుదిరింది. ఆవాతావరణం శుభ్రంగాలేదు. పండితుల ను చూస్తే వీళ్ళు స్నానాలు చేసి చాలా రోజులయ్యిందేమో అనిపించింది. ఆమాటే అంటే డ్రయివర్ నన్ను చాలా కోపంగా చూశాడు.

అక్కడి నుంచి పదకొండింటికి వృందావన్ చేరుకున్నాము. కృష్టుడు పెరిగిన ఆ ఊరిలో బాగా తీర్చిదిద్దిన పెద్దతోట. ముదురు ఆకుపచ్చ ఆకులు. బూడిదరంగు కాండాలు. వేళ్ళతో నొక్కితే స్పర్శకు అందిన మెత్తని అనుభవం …ఒక మనిషిని ముట్టుకున్నంత మృదువుగా అనిపించింది. 

ఆచెట్లలో మామిడి రావి బాదం చెట్లను గుర్తుపట్టగలిగాను. అన్నీ పూల మొక్కలే ఎన్నోరంగురంగుల పూలు. గుంపులు గుంపులుగా మనుషలు. రంగులు పూసుకుంటూ…పులిమించుకుంటూ… అక్కడ ఉత్సాహమంతా పడుచు అమ్మాయిలూ, స్త్రీలదే. 

నల్లటి నారంగూ, ఆకారాల వల్ల ఉత్తరభారతీయుల మధ్య నేను ప్రత్యేకంగా కనబడుతాను. అక్కడ ప్రతీ ఒక్కరూ నన్ను కుతూహలంగా చూసినవారే. చాలమంది పలకరింపుగా నవ్విన వారే. ఒకావిడ వచ్చి ఏదో అని చేత్తో నొసటిమీదా చెంపల మీద రంగు పూసేసింది. బహుశ హిందీలో ఆమె నాకు శుభాకాంక్షలు చెప్పిందేమో. 

తరువాత అందరూ నన్ను రంగుల్లో ముంచేశారు. నాకూ రంగులు ఇచ్చారు. ఆరంగలు నా అసలు రంగుని కప్పేశాయి. రెండుగంటల సమయంలో నేనున్న చెట్టుకింద భోజనాలకు చేరిన ఒక కుటుంబంలో పెద్దావిడ నాకు రెండు ఆలూ పరాటాలు ఇచ్చింది. ఒకటే తీసుకున్నాను. అదితినేశాక రెండోది కూడా తీసుకుని వుంటే బాగుండేది అనిపించింది. ఆకలివల్ల కాదు అపరిచితునిపట్ల కూడా ఆదరణ చూపగల స్త్రీ అర్ధ్రతను గాఢంగా అనుభూతి చెందడానికే…

మంచుకురిసే హేమంతరుతువూ, కొత్తపూత పట్టే వసంతరుతువూ ఇచ్చే ఆహ్లాదం అంతా ఇంతాకాదు. ఈ సంతోషం ఓపలేనిదై, మనుషుల్లో రంగులై పొంగి, నృత్యమై నడుము ఊపి, చూపరులను ఉత్తేజభరితులను చేసి చిన్నగా చిందేయించిన అనుభవాన్ని బృందావనంలో పొందగలిగాను 

యవ్వనంలో ఆవేశం, ప్రేరకమై మనిషిని వదలని ఒక కాంక్ష ను కుదిపేయడం అపుడే అనుభూతి చెందగలిగాను.

అంతరాలు అరమరికలు లేని స్నేహోల్లాసపు మనిషితనానికి హోలీ ఒక ప్రతీక అని అపుడే అర్ధం చేసుకున్నాను. మూడ్, యాంబియన్స్ (కూడా) ఎంత ఎగ్జయిట్ మెంటు ఇస్తాయో చూపించే రొమాంటిక్ వేడుక కాబట్టే  “హోలీ” ఎవరికైనా పండగే! –   

మిత్రులందరికీ హోలీ శుభాకాంక్షలు!!!

(ఈ జ్ఞాపకం వయసు పద్నాలుగేళ్ళు . ఇప్పటికీ ఆ అనుభూతి అంతే గాఢంగా వుండటం నేను ఒక ఎమోషనల్ మనిషినని అర్ధమైపోతూనే వుంది. వయసు పెరుగుతున్న నా ఆరోగ్యానికి ఇది మంచో చెడో తెలీదు 🙂





మనలో మనమే మాట్లాడుకునే ఉద్వేగపు భాష – ప్రయాణం


కోరుకొండ, గోకవరం, సీతపల్లి, రంపచోడవరం, మారేడుమిల్లి, చింతూరు, ప్రాంతాల గిరిజనుల వేషధారణలో పెద్దమార్పు వచ్చింది. అబ్బాయులు జీన్ పాంట్లు, రెడీ మేడ్ షర్టుల్లో, అమ్మాయిలు వదులు వదులు పంజాబీ డ్రెస్సుల్లో గాగ్రాల్లో, అక్కడక్కడా లెగ్గింగ్స్ లో కనిపించారు. యువతీయువకుల మొహాల్లో బండతనం అంతరించి నున్నగా నాజూగ్గావున్నయి. టివిడిష్ లు మోటారు బైకులు విరివిగా కనిపించాయి. చవకైన రెడిమేడ్ దుస్తుల దుకాణాలు కూడావున్నాయి.

ఫిబ్రవరి 6, 2015 శుక్రవారం ఉదయం పదకొండున్నరకు రాజమండ్రిలో బయలుదేరి భద్రాచలం చేరుకునే వరకూ రోడ్డుకి ఇరువైపులా గమనించిన విశేషాలు ఇవి. డాక్టర్ గన్ని భాస్కరరావుగారి కారులో వారితోపాటు ఈ ప్రయాణం సాగింది. గోకవరం లో డాక్టర్ బదిరెడ్డి రామారావు గారి ఇంట్లో భోజనం చేసి వారిని కూడా వెంటబెట్టుకుని పన్నెండున్నరకు ప్రయాణం మొదలు పెట్టాము. ఈ ప్రయాణంలో రోడ్డుకి రెండువైపులా గమనించిన విశేషాలు ఇవి.

రోజూకంటే ముందు విందు భోజనం చేయడం వల్ల కునుకుతున్నపుడు ఎసి కారులోని చల్లదనాన్ని చలి ఆక్రమించుకున్నట్టు అనిపించింది. మారేడుమిల్లి జోన్ లో ఎంటరయ్యామని కళ్ళుతెరవకుండానే అర్ధమైంది. శ్రీమతి మణి ఆతిధ్యపు మగత కాసేపు కళ్ళు తెరవనీయలేదు. ఘాట్ రోడ్డుకి వచ్చాక వంపుల ప్రయాణానికి నిద్రతేలిపోయింది.

రోడ్డుని డబుల్ రోడ్డుగా విస్తరించారు. రోడ్డు బాగుంది. పనిచేస్తూ రెండు బుల్ డోజర్లు కనిపించాయి. పాతవాటిలా కాకుండా కాంపాక్టుగా వున్నాయు. రోలర్ లకు వైబ్రేషన్ వుంటటం వల్ల కంకర, ఇసుక, తారు ఖాళీలు లేకుండా సర్దుకుని సాలిడ్ రోడ్ అవుతుంది.

కొండవాలులు సరే చదునైన నేలలో ఎక్కడోగాని సారవంతమైన భూములు లేవు. జొన్న, బుడమ వొడ్లు లాంటి పైర్లు పలచగా కనిపించాయి. పొడిపారినట్టున్న ఎర్రమన్ను నేలమీద నానారకాల అడవి చెట్లు మొక్కలు పొదలు నల్లటి షేడ్లతో ముదురు ఆకుపచ్చ రంగులో గిడసబారిపోయినట్టు వున్నాయి. మనుషులేకాదు కుక్కలు, మేకలు, ఆవులు, ఎద్దులు కూడా సౌష్టవంగా లేవు. అలాగని బక్కచిక్కిపోయి కూడా లేవు. మొత్తం ఆప్రాంతపు జీవ చైతన్యంలోనే ఒక లాంటి గిడసబారినతనం వున్నట్టు అనిపించింది. జాళ్ళు అక్కడక్కడా గుంతల్లో పేరుకున్న కుళ్ళునీళ్ళు తప్ప పాములేరు, నాగులేరుల్లో ప్రవాహాలు లేవు. శబరినది మాత్రం మందమైన ప్రవాహంతో నిండుగా వుంది

చింతూరులో టీ తాగడానికి ఆగాము. ఒకప్పుడు వ్యాపారాలన్నీ గిరిజనేతరులవే..గిరిజనులు కూడా స్వయంగా వ్యాపారాలు చేసుకోవడం ప్రారంభమైంది. గిరిజనేతరుల వ్యాపారాల్లో పనిచేసే గిరిజనుల సంఖ్య పెరిగింది. అన్నిటికి మించి ఇరువురి మధ్యా ఆధిపత్య, పరాధీన భావనల్లో చనువు స్నేహభావాలు పెరిగాయి. ఒక గిరిజన యువకుడి (మొహం చూస్తే తెలిసిపోతుంది) టీదుకాణం ముందు నుంచుని పరిసరాలను పరిశీలించినపుడు ఇదంతా అవగతమైంది. ఆయువకుడు ఒక చెవికి పోగుపెట్టుకున్నాడు. ఫాషనా? మీ ఆచారమా అని అడిగితే ఫాషనే అన్నాడు. మూకుడులో వడల పిండి వేసేటప్పుడు ఆయువకుడు చెయ్యితిప్పడం ఒక నాట్య విన్యాసమంత కళాత్మకంగా కష్టంగా వుంది.

భద్రాచలం పట్టణంలో ప్రవేశించాక ఎడమవైపు కనిపించిన ‘తెలంగాణా రాష్ట్ర రోడ్డు రవాణా సంస్ధ ప్రయాణ ప్రాంగణం భద్రాచలం’…బోర్డు చూడగానే ఒక అనుబంధపు నరం మెలితిరిగినట్టు అనిపించింది. రాష్ట్రవిభజన తరువాత తెలంగాణాలోకి వెళ్ళడం ఇదే మొదటిసారి. ఊరి చివర పొలంలో వున్న మూర్తిరాజు గారి మకాం లోకి వెళ్ళి కాఫీ తాగుతూ తెలంగాణా లో ఎలావుంది పాలనబాగుందా అని అడిగినపుడు టౌను తెలంగాణా కిలోమీటరు లోపువున్న ఈ ప్రాంతం ఆంధ్రప్రదేశ్ అని చెప్పారు.

అక్కడినుంచి ఆలయదర్శనం..నా మిత్రులు ప్రముఖులు కావడం మూలాన మేము క్యూలో వేచివుండకుండా నేరుగా గర్భగడిలోకి వెళ్ళే సదుపాయాన్ని స్ధానికులు కల్పించారు. గోత్రనామాలతో అర్చనలు చేయించుకున్నాము.

స్ధల, కాలాల పరిధిని దాటి అనంతంగా జీవించే స్మృతే దేవుడు…వందల తరాల తరువాత కూడా కొనసాగే ఎమోషనే భక్తి… సీత, లక్ష్మణ, హనుమంతుల తోడుగా రాముడు ఈ మాటే చెప్పాడనిపించింది ఏ పటాటోపమూ లేకపోవడం వల్లనేమో ఈయన ఫ్రెండ్లీ దేవుడయ్యాడని బోధపడింది. కాసేపైనా ఒక అలౌకిక ప్రశాంతత ఏప్రార్ధనా మందిరంలో అయినా వుంటుంది. గుడి, చర్చి, మసీదు ప్రతీచోటా ఇలాగేవుంటుంది. పోనీ దీన్నేదేవుడి మహిమ అనుకుందాం!

దారిలో “తానీషా కల్యాణ మండపం” ఓక్షణం గగుర్పరచిన మత సామరస్యపు స్ఫూర్తి అయింది. షాదీఖానాను కాకుండా ఓసంపన్నులైన నవాబుగారు కొన్నేళ్ళ క్రితమే ఈ కల్యాణ మండపాన్ని కట్టించారట!

టూరిజం హొటల్ లో చిన్నస్వామి రాజు గారి కి 84 వపుట్టిన రోజు అభినందన కార్యక్రమం. మేము వెళ్ళింది వారికి శుభాకాంక్షలు చెప్పడానికే…బుకేలు అందించి అడవిలో ఘాట్ లో ప్రయాణించవలసి వుందన్న వాస్తవాన్ని నైస్ గా మా హోస్టుల చెవిన వేసి కారెక్కేశాము.

మెలికలు తిరిగిన ఘాట్ రోడ్ లో ముందు ఎలాంటి రోడ్ వొంపు వుందో డ్రైవర్ కి తెలియడం ముఖ్యంగా రాత్రివేళ ఎంతైనా వుపయోగం సురక్షితమైన ప్రయాణానికి అదే దోహదకారి అవుతుంది. విశాలమైన బిఎం డబ్లూ్య – ఎస్ యువి కారు విశాలమైన డాష్ బోర్డుమీద జిపిఎస్ నావిగేటర్ ఇలా డ్రైవర్ అబ్బాస్ కి నిరంతరాయంగా దారి చూపిస్తూనే వుంది.

ఉదయం పదకొండున్నరకు రాజమండ్రినుంచి బయలుదేరి రాత్రి పదిన్నరకు ఇలా ఇల్లు చేరుకున్నాము.

సీతపేట కొండమీద దీపాలముగ్గు కనబడింది..గాలికి చెట్టూచెట్టూ రాసుకుని ఎండిన ఆకులు రాజుకుని గాలివీచిన మేరకు తగలబడిపోతూండటం దూరానికి దీపాల హారంలా కనిపిస్తూంది.

ఆకాశం నిర్మలంగా వుంది. పౌర్ణమి తరువాత మూడో రోజు కావడం వల్ల చంద్రుడు పూర్ణబింబమై వున్నాడు. దాదాపు ప్రయాణమంతా ఎడమ కిటికీ నుంచి చూస్తూనే వున్నాను. ఎక్కడోగాని నక్షత్రాలు కనిపించకపోవడంవల్లో, నేనేంటి అడవిగాచిన వెన్నెలనైపోయాను అనుకోవడవల్లో గాని తదియనాటి చంచమామ ఆయన కాస్తఎర్రగా వున్నాడు..

– పెద్దాడ నవీన్

నిశ్శబ్దానికీ మౌనానికీ తేడా!


నిశ్శబ్దానికీ, మౌనానికీ తేడా చాలా ఏళ్ళక్రితం బాపూగారిని చూసినపుడు అర్ధమైంది. మౌనం మహాసాధన అనీ, గొప్ప సంస్కారమనీ, ఉన్నతమైన జీవన విధానమనీ ఇవాళ బాపూగారి అబ్బాయి వెంకట రమణగారిని చూశాక అర్ధమైంది.

వెండితెరమీద బాపూగారు చిత్రీకరించిన గోదావరి డెల్టా అందాలను చూడటానికి వెంకటరమణ గారు, వారి అక్క శ్రీమతి భానుమతి గారూ సకుటుంబాలుగా కోనసీమలో పర్యటిస్తున్నారు. కొత్తపేటలో బాపూ గారి విగ్రహం చెక్కుతున్న వడయార్ గారి స్టూడియోకి వారందరూ వచ్చారు. అదేసమయానికి కీర్తిశేషులు గన్ని సత్యనారాయణ మూర్తిగారి విగ్రహాన్ని చూడటానికి వెళ్ళిన గన్నికృష్ణ గారితో పాటు నేనూ వున్నాను. వెంకట రమణ గారికీ, కృష్ణగారికీ మధ్య క్లుప్తంగా జరిగిన సంభాషణను విన్నాను. వెంకట రమణగారు చెన్నైలో బిజినెస్ కన్సల్టెంటు.

వెంకటరమణ గారి సమాధానాల్లో అనవసరమైన అక్షరం ఒక్కటికూడా లేదు. ఏమాత్రం అస్పష్టతలేదు. కొంచెంకూడా ఆడంబరం లేదు. హడావిడి, పటాటోపాలకు అతీతమైన సాదాసీదాతనం వ్యక్తిత్వంలో పరిపూర్ణత వల్లే సాధ్యమనిపించింది.

లోకంలో ఏదిచూసినా అందులో తనే కనబడటం పరిపూర్ణత్వం. రాగద్వేషాలు అంటని మనుషులకే ఇది సాధ్యమౌతుందేమో! అలాంటి వారిలో అలజడులు లేని ప్రశాంతత ఒక అద్భుతమనిపిస్తుంది. సంతృప్తిగా వుండే జీవన దృక్పధమే ఈ అద్భుతానికి మూలమని అర్ధమైంది.

నాతో ఏమీ మాట్లాడకుండానే నాకు ఇంత రియలైజేషన్ ఇచ్చిన బాపూగారి అబ్బాయి వెంకటరమణ గారికి ధన్యవాదాలు

IMG_0567.JPG

IMG_1607.JPG

ఆశ్చర్యానికి ఒక కొలత!


అనంతపురం జిల్లాలో యెప్పమాను / రామగిరి వద్ద 1983 గోదావరి వరదల ఫోటోలను ఈనాడులో చూసిన ఒక వయోవృద్ధుడు ‘ఇన్నినీళ్ళా’ అని ఆశ్చర్యపోయారు. పేపర్లను చెట్టుకింద పరిచేసి సాటివారితో నీళ్ళు చూడు చూడు అని కుతూహలపడిపోయారు. 
ఇది స్వయంగా చూసిన  నాకు అప్పట్లో ఆ ఆశ్చర్యం, ఆ కుతూహలం అర్ధం కాలేదు. నిన్నటి నుంచీ టివిల్లో వస్తున్న నల్లధనం గాలిమాటల్ని చూస్తూంటే ‘ వేల వేల కోట్లా నిజంగానేనా’ అన్న ఆశ్చర్యం ఆగడంలేదు.
నీళ్ళ ఫొటోల్ని చూసి ఆ పెద్దాయన అంతగా ఎందుకు ఆశ్చర్యపోయారో 27 ఏళ్ళ తరువాత, ఇపుడు నాకు అర్ధమౌతోంది.

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑